อันหนิงรู้ว่าคุณหนูซังเองก็ได้รับผลกระทบจากพฤติกรรมของเหล่าสัตว์มนุษย์แห่งฐานเฉียนเต่า เธอจึงฟุบอยู่ตรงขอบโซฟา เงยหน้ามองซังหลิงด้วยแววตาห่วงใย
ซังหลิงกอดหมอนอิงไว้ บนพรมด้านขวามือของเธอมีแมวกับสุนัขนอนหมอบอยู่ พวกมันถูกปล่อยออกมาจากกรงแล้ว และกำลังมองโทรทัศน์อย่างเงียบสงบ
เมื่อได้ยินคำพูดของอันหนิง ดวงตาของซังหลิงก็กลอกไปมา
เธอมองอันหนิง ใบหน้าของอีกฝ่ายยังเจือความไร้เดียงสาอยู่เล็กน้อย ดวงตาดำขลับแฝงความแน่วแน่และสงบนิ่ง ซึ่งหาไม่ได้ในมนุษย์ที่นี่
“อันหนิง” ซังหลิงถาม “คุณคิดว่าเรื่องนี้ สรุปแล้วใครถูกใครผิดกันแน่?”
อันหนิงชะงักไปเช่นกัน
เธอมองภาพมนุษย์จำนวนมากพากันประท้วงในโทรทัศน์ ทั้งยังเห็นความรำคาญวูบผ่านดวงตาของนักข่าวสัตว์มนุษย์ที่ทำหน้าที่รายงานข่าว จึงเกานิ้วไปมา ก่อนตอบตามตรงว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครถูกใครผิด มันแยกยากเกินไป”
“อ๊า! น่าหงุดหงิดชะมัด!”
จู่ ๆ ซังหลิงก็ขว้างหมอนอิงออกไป ปาโดนโทรทัศน์อย่างแม่นยำ
เสียงตุ้บดังอู้อี้ขึ้นครั้งหนึ่ง
แต่โทรทัศน์ก็ยังคงถ่ายทอดสดต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
ความขรึมอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ซังหลิงก็เอนหงายกลับไป ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดสภาพราวกับปลาเค็ม ก่อนพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ทำไมฉันต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ด้วยนะ! น่ารำคาญจริง ๆ! ทั้งสัตว์มนุษย์ทั้งมนุษย์ก็น่ารำคาญ โลกจะพังพินาศไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดไม่ได้หรือไง ในเมื่อเป็นโลกาวินาศไปแล้ว ยังจะดิ้นรนกันทำไม? ยอมตายไปดี ๆ ไม่ดีกว่าเหรอ”