ซังหลิงฉวยโอกาสส่งพลังจิตให้แมวกับสุนัขคู่นั้นด้วย
เฮ้อ เธอนี่ช่างใจดีจริง ๆ
แมวกับสุนัขหมอบตัวสั่นอยู่บนพรมภายใต้แรงกดดันจากอิงชวน
ทำไมคนระดับนี้ถึงโดนเล่นงานไปด้วยล่ะ!
อิงชวนมองพวกมันอย่างเย็นชา ทุกครั้งที่พวกมันคิดจะเข้าใกล้ซังหลิง เขาก็จะปล่อยแรงกดดันที่มีเพียงพวกเดียวกันเท่านั้นที่รับรู้ได้ บีบให้พวกมันถอยห่างออกไป
ซังหลิงแกล้งทำเป็นไม่เห็นแมวกับสุนัขผู้น่าสงสารที่ถูกใครบางคนข่มขู่ พอทำทุกอย่างเสร็จ เธอก็ชักมือกลับ
งานเลี้ยงที่วางแผนไว้แต่แรกต้องระงับไป เพราะช่วงนี้มนุษย์พากันรวมกลุ่มประท้วง
ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังส่งคำเชิญถึงซังหลิง หวังให้เธอออกหน้าไปด้วยกัน เพื่อขัดขวางไม่ให้ฐานยกเลิกสิทธิพิเศษของพวกเขา
คนส่วนหนึ่งหวาดหวั่น พวกเขาใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด จู่ ๆ ฐานกลับมาบอกว่าต่อไปจะทำตามอำเภอใจไม่ได้อีก หากทุบตีคู่ครองหรือไม่เลี้ยงดูลูก ก็จะถูกหน่วยบังคับใช้กฎหมายลงโทษ ความไม่มั่นคงในใจจึงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
จะเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?
แล้วต่อไปพวกเขาจะทำยังไงล่ะ?
ความวิตกกังวลลามไปถึงซังฮุ่ยด้วย นาน ๆ ครั้งเธอถึงจะยอมลดตัวโทรมาหาซังหลิง เพื่อถามความเห็นของลูกสาว
ซังหลิงตอบว่า “แม่คะ หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำยังไง แต่ถ้าข้างนอกเป็นอย่างที่เขาพูดกันจริง ๆ หนูอยากออกไปดูนอกฐานค่ะ”
ซังฮุ่ยตกใจ “ลูกบ้าไปแล้วเหรอ! รู้ไหมว่าข้างนอกอันตรายแค่ไหน? สวรรค์ ใครสอนให้ลูกเสียคนแบบนี้?!”
ซังหลิงคิดในใจว่า แก่นแท้ของลูกสาวเปลี่ยนเป็นคนอื่นไปนานแล้ว เธอไม่อยากอยู่ที่เดิมไปตลอดชีวิตหรอก