ในเวลาเดียวกัน ที่หมู่บ้านซังซู่
รถออฟโรดคันหนึ่งจอดลงหน้าบ้านตระกูลซัง
เด็กหนุ่มในชุดลายพรางเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงมา
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ หมู่บ้านซังซู่ที่ไม่ได้มานาน และเปลี่ยนแปลงไปมากอีกครั้ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ทรงผมของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นผมสั้นเกรียนเรียบร้อย ไม่มีเส้นผมบดบัง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายอย่างชัดเจน โหนกคิ้วสูงโดดเด่น ดวงตาเรียวยาวเฉียบคม
การฝึกฝนในโรงเรียนนายร้อยทำให้กลิ่นอายรอบตัวเขาสงบนิ่งขึ้น เวลานี้เขาราวกับดาบทหารที่ชักออกจากฝัก แผ่ประกายเย็นเยียบและคมกริบ
เหล่าดาราที่แบกอุปกรณ์ทำไร่กำลังเดินจากบ้านหลังเล็กมาทางนี้
ทั้งบุคลิกและรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มโดดเด่นสะดุดตา ยากจะไม่ดึงดูดความสนใจ
แม้แต่นักท่องเที่ยวก็ยังหยุดมอง
“โห หล่อมาก! แต่ทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้าเขาจัง?” ไอดอลหนุ่มที่เคยเป็นสมาชิกวงบอยแบนด์ผิวปาก แล้วอดมองอีกสองครั้งไม่ได้
ซังอวี๋จำอีกฝ่ายได้แล้ว
โจวซื่อหราน? ทำไมเขาถึงกลับมาด้วยล่ะ?
เธอเม้มปาก สายตาเหลือบไปยังหน้าประตูบ้านตระกูลซังไม่หยุด
ซังหลิงอยู่บ้านหรือเปล่า?
โจวซื่อหรานไปหยิบของขวัญกองใหญ่จากท้ายรถ ในสายตาไม่มีคนอื่นอยู่เลย
ฝีเท้าของเขาเร่งรีบ เมื่อนึกถึงซังหลิง หัวใจก็เต็มไปด้วยความยินดี
“เอ๊ะ ๆ เขาเข้าไปแล้ว—”
“ฉันนึกออกแล้ว! โจวซื่อหราน! เขาคือโจวซื่อหรานใช่ไหม!”
ถึงพวกเขาจะเป็นดารา แต่ก็ท่องอินเทอร์เน็ตและตามกระแสเหมือนกัน
ก่อนหน้านี้รายการสลับชีวิตดังแค่ไหน คงไม่ต้องพูดถึงแล้วใช่ไหม?