คนที่สนิทกันดีก็อดหยอกล้อกันสักสองสามคำไม่ได้
“ฉงฮวา หนุ่มคนนั้นใช่คนที่มาอัดรายการครั้งก่อนหรือเปล่า ชื่ออะไรนะ? คนผมขาวน่ะ แต่ตอนนี้ดูดีขึ้นเยอะเลย ดูกระปรี้กระเปร่ากว่าเดิมมาก!”
โจวฉงฮวายิ้มพลางพยักหน้า ยังไม่ลืมตอบว่า “ใช่ค่ะ แถมตอนนี้เขายังไปเรียนโรงเรียนนายร้อยแล้วด้วย เก่งไหมล่ะคะ!”
ไม่เหมือนหนุ่มกระปรี้กระเปร่าคนนั้นในอดีตแล้วจริง ๆ
ผู้สูงวัยมักมีความรู้สึกดี ๆ ต่อทหารโดยธรรมชาติ พวกเขาแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่านักเรียนนายร้อยต่างจากทหารอย่างไร รู้แค่ว่าหนุ่มคนนี้เป็นคนเก่ง!
“เก่งจริง ๆ! มาช่วยทำงานให้บ้านเธอหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น โจวซื่อหรานที่เงียบมาตลอดก็แก้ให้ว่า “คุณลุงครับ ผมมาช่วยทำงานให้บ้านตัวเองต่างหาก”
โจวฉงฮวากับพ่อซังต่างรู้สึกว่าโจวซื่อหรานโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในพริบตา แถมยังพูดเก่งเสียด้วย
โจวซื่อหรานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ในใจผม ที่นี่ก็คือพ่อแม่ของผมครับ”
กว่าผู้เฒ่าทั้งสองจะรู้ตัวก็ผ่านไปนานแล้วว่า เจ้าเด็กคนนี้วางแผนมานานเหลือเกิน!
ช่างบังเอิญเสียจริง
ที่ดินของตระกูลซังอยู่ในบริเวณเดียวกับที่ดินที่ทีมรายการเช่าไว้ พอโจวซื่อหรานกับอีกสองคนมาถึง เหล่าคนดังต่างก็ทำงานในไร่จนเหงื่อชุ่มแล้ว
ซังอวี๋หันไปมอง ก็เห็นโจวซื่อหรานขับรถพาอากับสะใภ้มาถึงไร่
เธอชะงักไป รู้สึกว่ามันช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน
แม้เธอจะไม่รู้ภูมิหลังของตระกูลโจว แต่ตระกูลเสิ่นนั้นเธอเคยเห็นมากับตา เป็นตระกูลใหญ่ที่สั่งสมรากฐานมาอย่างแท้จริง ไม่เหมือนพวกเศรษฐีใหม่ที่เธอเคยรู้จักเลยสักนิด