วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ต้วนเฉินเฟิงก็ยังไม่กลับมา
แม้แต่แม่ของเหยาเหยาก็อดหยั่งเชิงไม่ได้ กลัวว่าซังหลิงจะคิดสั้น
ซังหลิงเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วตอบเหมือนเดิมว่า “บางทีเขาอาจมีธุระเลยล่าช้า สามีฉันต้องกลับมาแน่”
“เฮ้อ ญาติห่าง ๆ ของฉันคนหนึ่งเป็นศิษย์สายนอกของตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน ถ้าเธอรู้ที่มาของสามี ฉันฝากเขาช่วยสืบข่าวให้ได้นะ”
มุมปากของซังหลิงชะงักไปเล็กน้อย ชั่วขณะที่ใจลอยนั้นมีเพียงเวยเซิงหลานที่สังเกตเห็น
“ขอบคุณค่ะท่านน้า ฉันขอรออีกหน่อยดีกว่า”
หลังส่งอีกฝ่ายกลับ ซังหลิงก็ยืนเหม่อ มือจับกลอนประตูไว้
เวยเซิงหลานมองเอวของหญิงสาวที่ถูกเสื้อคลุมสีเขียวห่อหุ้มไว้ รู้สึกว่ามันผอมบางลงกว่าเดิม นางก้มลำคอขาวผ่องลง เอาหน้าผากพิงบานประตู ราวกับใบไม้ร่วงบาง ๆ
แผ่นหลังของนางเผยความหวาดหวั่นและเศร้าสร้อย
นางเองก็ไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่แสดงออก ความหวาดกลัวในใจเพิ่มพูนขึ้นทุกวันเมื่อต้วนเฉินเฟิงไม่กลับมาตามกำหนด
ร่างกายก็ค่อย ๆ ซูบผอมลง
ความเย็นชาและโหดเหี้ยมแผ่ซ่านอยู่ในใจเวยเซิงหลาน เขาคิดอย่างมุ่งร้ายว่า หากตอนนี้เขาปรากฏตัวแล้วบอกความจริงกับซังหลิง นางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร?
เจ็บปวดจนแทบขาดใจ? หรือร้องไห้โฮ?
เพราะต้วนเฉินเฟิงไม่มีวันกลับมาแล้ว
ต้วนเฉินเฟิงมีชาติกำเนิดจากสำนักอันดับหนึ่งใต้หล้า—สำนักไท่ซ่าง
เหตุที่เขาจากหมู่บ้านเหอหยาไปกะทันหัน เป็นเพราะก่อนหน้านี้สำนักไท่ซ่างถูกโลกมารล้อมโจมตี แม้กองทัพโลกมารจะถูกขับไล่ไปได้ แต่สำนักไท่ซ่างก็สูญเสียอย่างหนัก
ศิษย์ในสำนักล้มตายไปมากมาย ส่วนต้วนเฉินเฟิง ซื่อจื่อที่ทุกคนฝากความหวังไว้ ก็หมดสติไม่ฟื้น ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร