ซังหลิงสวมเสื้อคลุมแล้วลองยกแขนเสื้อขึ้น ปรากฏว่ามันยาวเลยมือไปตั้งครึ่งแขน
เธอแกว่งแขนไปมา รู้สึกว่ามันน่าสนุกดี
เหมือนนักแสดงงิ้วเลย
เซ่าจิ้นจางเอ่ยว่า “ยกมือขึ้น”
ซังหลิงยิ้มร่าแล้วยื่นมือไปให้ เซ่าจิ้นจางจึงก้มหน้าลง พับแขนเสื้อให้เธออย่างอ่อนโยน
“ขอบคุณนะคะ”
เซ่าจิ้นจางเป็นคนพูดน้อย เขาพยักหน้าก่อนถามว่า “ยังหนาวอยู่ไหม?”
ซังหลิงตอบว่า “ไม่หนาวแล้วค่ะ”
พวกเขาเสียเวลาอยู่ข้างนอกสักพัก ทางด้านห้องเล่นไพ่ ฉีโม่อดไม่ได้จนต้องชะโงกหน้าออกมา “พี่เซ่า พวกคุณทำอะไรกันอยู่เนี่ย! ทำไมช้าจัง—แค่ก ๆ ๆ!”
เมื่อเห็นซังหลิงสวมเสื้อสูทคลุมของเซ่าจิ้นจาง แถมเซ่าจิ้นจางยังช่วยพับแขนเสื้อให้เธออีก
ภาพตรงหน้าทำให้ฉีโม่เบิกตากว้างฉับพลัน ก่อนจะรีบหดหัวกลับไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างที่ทั้งคู่ยังไม่มา เขารีบขยิบตาส่งสัญญาณให้ลู่ซั่วกับเจิ้งฉี่หาง
ทั้งสองสงสัยจนอดไม่ได้ จึงชะโงกหน้าไปดูบ้าง
เซ่าจิ้นจางพับแขนเสื้อให้ซังหลิงเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังถอยห่างจากเธอ แต่เสื้อคลุมที่ซังหลิงสวมอยู่นั้น พวกเขาคุ้นตาจะตาย!
นี่มัน...
ลู่ซั่วลดเสียงลง “สรุปแล้วเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นมีเสน่ห์ หรือพี่เซ่าตัดใจได้จริง ๆ กันแน่?”
ฉีโม่ยิ้มกว้าง “ไม่รู้ ไม่รู้หรอก ฉันรู้แค่ว่ากลับไปแล้วต้องคุยกับพี่เซ่าเรื่องพัฒนาเขตใหม่สักหน่อย”
“ให้ตายสิ!”
พอได้ยินคำพูดนั้น ลู่ซั่วกับเจิ้งฉี่หางก็จ้องเขาพร้อมกัน
“นายมันพวกประจบสอพลอ!”
ฉีโม่แสดงสีหน้าภาคภูมิใจ ถ้าเซ่าจิ้นจางกับซังหลิงลงเอยกันจริง ๆ เขาก็ถือว่าเป็นพ่อสื่อได้น่ะสิ?