ฉีโม่ตาเป็นประกาย เขาอดชื่นชมในใจไม่ได้
สาวสวยอะไรขนาดนี้!
ใครเรียกเธอมา?
ความคิดนี้แวบผ่านสมองของฉีโม่อย่างรวดเร็ว แต่ไม่นานเขาก็มองเห็นเงาของซ่งอิ่นจากดวงตาและคิ้วที่งดงามเกินพอดีของหญิงสาว
เฟ่ยฝานเคยให้ฉีโม่ดูรูปของซังหลิงแล้ว แต่พอได้เห็นตัวจริง ฉีโม่ก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
จะโทษเขาที่จำเธอไม่ได้ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้ หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีแดง ดวงตากลมดำคู่นั้นกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น คล้ายจิ้งจอกน้อยที่เผลอหลงเข้ามาในเขตหวงห้าม ทั้งมีชีวิตชีวาและสดใส แตกต่างจากซ่งอิ่นอย่างสิ้นเชิง
หากในรูปยังดูคล้ายกันอยู่สัก 5 ส่วน พอเห็นด้วยตาเปล่าก็เหลือเพียง 2 ส่วนเท่านั้น
ความคล้าย 2 ส่วนนั้นก็ยังเป็นแค่รูปตาของทั้งคู่
ฉีโม่ครุ่นคิดแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยทักอย่างสนิทสนม “ซังหลิงใช่ไหม? มานั่งตรงนี้สิ!”
เห็นซังหลิงเดินมาหา ฉีโม่ก็เหลือบมองเซ่าจิ้นจางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างมีเลศนัย
ชายหนุ่มสวมแว่นไร้กรอบบนสันจมูก เสื้อเชิ้ตสีดำเรียบตึงขับเน้นช่วงไหล่กว้างและรูปร่างแข็งแรง คิ้วคมเข้มหลุบต่ำ นิ้วมือเรียวยาวข้อกระดูกชัดเจนลูบไพ่ในมืออย่างไม่ใส่ใจ ดูไม่สนใจสาว ๆ รอบตัวเลยแม้แต่น้อย
ส่วนอีกสองคนที่นั่งโต๊ะเดียวกับเซ่าจิ้นจางก็หันมามองซังหลิงเช่นกัน
พอมองเห็นความคล้ายเพียงเล็กน้อยนั้นชัด ๆ พวกเขาก็หันขวับไปจ้องฉีโม่ทันที
แววตาถามไถ่ชัดแจ๋วว่า: บ้าไปแล้วหรือไง? พาผู้หญิงที่หน้าคล้ายซ่งอิ่นมาเดินเฉียดหน้าเซ่าจิ้นจาง คิดว่าอายุยืนเกินไปหรือไง?
ฉีโม่แยกเขี้ยว ยิ่งเห็นเรื่องวุ่นวายก็ยิ่งสนุก
“ซังหลิง มานี่สิ เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จัก”
ซังหลิงยิ้มตาหยีแล้วตอบว่าได้เลย
น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน พูดจาออดอ้อนนิด ๆ แต่ฟังแล้วชวนเอ็นดู
ฉีโม่ยอมรับว่าตัวเองยังเผลอใจไหวไปด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเซ่าจิ้นจาง เขาก็ไม่แน่ว่าจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอะไรนักหนา