รถค่อย ๆ จอดลงใต้ตึกในหมู่บ้าน ซังหลิงลงจากรถแล้วโบกมือให้เซ่าจิ้นจาง
“ถึงแล้วค่ะ คุณเซ่อลาก่อนนะคะ”
เซ่าจิ้นจางพยักหน้า มองส่งเธอเข้าไปด้านใน ก่อนเคาะพนักเบาะคนขับเบา ๆ คนขับจึงสตาร์ตรถออกไปอย่างเงียบเชียบ
ห้องพักในสวนซีเหอเป็นที่พักที่บริษัทจัดให้ มีสองห้องนอนกับหนึ่งห้องรับแขก ซังหลิงแชร์ห้องอยู่กับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้าของร่างเดิม
ประตูลิฟต์เปิดออก ซังหลิงก้าวเข้าไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังตามมาจากด้านหลัง
“รอก่อน ๆ”
หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้าลิฟต์มา พลางพูดรัว ๆ ว่า “ขอบคุณนะ ขอบคุณค่ะ”
พอพูดจบ เธอถึงสังเกตเห็นว่าคนในลิฟต์หน้าคุ้นเหลือเกิน
ก็รูมเมตของเธอนี่นา!
“ซังหลิง?!”
ซังหลิงหันไปมองอีกฝ่าย ก่อนค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจากในหัว
เธอทักทายขึ้นว่า “เพิ่งกลับจากทำงานเหรอ?”
อวี๋เจี้ยนฮวนมองซังหลิง รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูไม่เหมือนเดิมอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทกันนัก เวลาคุยกันจึงมีความห่างเหินอยู่เสมอ
“อ้อ ใช่ วันนี้เลิกงานเร็ว”
อวี๋เจี้ยนฮวนยิ้ม แล้วลอบสำรวจซังหลิง
ผิวขาวดุจหิมะกับชุดกระโปรงสีแดง สวยจนแทบลืมหายใจ
ที่จริงเธอเข้าใจความหยิ่งทะนงของซังหลิงได้ ถ้าเธอมีหน้าตาแบบนี้บ้าง รูจมูกคงสูงขึ้นไปถึงกลางกระหม่อมแล้ว
ซังหลิงยิ้มจนดวงตาโค้งขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไร
ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงชั้น 17 ทั้งสองคนเดินออกไปทีละคน
อวี๋เจี้ยนฮวนเป็นคนยุ่งมาก ในเรื่องราวเดิมเธอปรากฏตัวเพียงไม่กี่ครั้ง เป็นแค่ตัวประกอบฉากเท่านั้น
เธอแตกต่างจากเจ้าของร่างเดิม เพราะเป็นคนที่ชอบการแสดงอย่างแท้จริง ตอนนั้นเคยแสดงละครออนไลน์เรื่องหนึ่งที่ได้รับความนิยมอยู่บ้าง หลังจากนั้นก็ถูกเซ็นสัญญาเข้าสังกัดสื่อซิงกวง แต่หลังเซ็นสัญญาถึงได้รู้ว่าวงการบันเทิงอยู่ยากเพียงใด หน้าตาของเธอสะอาดสะอ้านน่ามอง แต่ในวงการที่เต็มไปด้วยสาวสวย เธอกลับแข่งขันได้ยาก สุดท้ายบริษัทก็ค่อย ๆ ลืมเธอไป