ซังหลิงมองสำรวจการตกแต่งภายในร้านเหล้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น บนผนังติดโปสเตอร์หนังเก่า ๆ ไว้หลายใบ มีแผ่นเสียงแขวนประดับอยู่ แม้แต่ตรงมุมหนึ่งก็ยังทำเป็นกำแพงของที่ระลึกโดยเฉพาะ รวบรวมของที่ระลึกจากภาพยนตร์ชื่อดังทั้งในและต่างประเทศเอาไว้
ซังหลิงเห็นใบหน้าคุ้นตาอยู่หลายคนที่นี่ ทั้งชายหญิงต่างนั่งจับกลุ่มคุยเล่นหัวเราะกันเสียงเบา บรรยากาศเป็นกันเองและผ่อนคลาย
เฮ่ออวี้ฝานเห็นดวงตาของเธอเป็นประกาย ก็อดยกยิ้มไม่ได้ «ไม่เคยมาใช่ไหม? ที่นี่ต้องมีคนรู้จักพามาเท่านั้น รับเฉพาะศิลปินในวงการ»
ที่นี่ไม่ใช่ใครหน้าไหนก็เดินเข้ามาได้ ถึงได้สงบสบายเหมือนเป็นโลกใบเล็ก ๆ ที่สร้างไว้ให้กลุ่มเพื่อนเก่าโดยเฉพาะ
ซังหลิงเป็นแค่คนนอกวงการ แน่นอนว่าเธอไม่เคยมา
เธอเหลือบมองเฮ่ออวี้ฝาน «ที่นี่คุณเป็นคนเปิดเหรอ?»
«ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อย่างมากผมก็เป็นแค่ผู้ถือหุ้น»
เฮ่ออวี้ฝานหัวเราะเบา ๆ แล้วจูงมือเธอเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์
ด้านหลังเคาน์เตอร์มีชายหนุ่มแต่งตัวทันสมัยยืนอยู่ ซังหลิงเห็นสร้อยโลหะที่ห้อยอยู่รอบคอเขาแล้ว ยังรู้สึกแทนเลยว่าคงหนักน่าดู
ชายหนุ่มยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางแตะหน้าผาก ทำท่าทักทายสุดพิลึก ก่อนยิ้มร่า «คนสวย ไม่ต้องเห็นใจว่าผมลำบากหรอกครับ เพราะความหนักเป็นแค่ชั่วคราว แต่ความหล่ออยู่ไปทั้งชีวิต»
ซังหลิง «……»
สมแล้วที่เป็นเพื่อนของเฮ่ออวี้ฝาน เป็นพวกเพี้ยนเหมือนกันไม่มีผิด
เธอข่มใจไม่ให้หันหลังเดินหนี แล้วนั่งลงหน้าเคาน์เตอร์บาร์
เฮ่ออวี้ฝานเตือน «ทำตัวให้ปกติหน่อย» เขาไม่ได้ลงนั่ง เพียงโน้มตัวพิงเคาน์เตอร์ด้วยแขนทั้งสองข้าง แล้วเอียงหน้ามองซังหลิงอย่างเกียจคร้าน แววขบขันวูบไหวอยู่ในดวงตา «น้องสาว ดื่มเหล้าไหม?»