แค่หายใจ พวกเขากลับหาว่าฉันแพรวพราว

ตอนที่ 929 ตามง้ออย่างน่าอับอาย 33

6 นาที· 1.5K คำ

ไออุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มช่วยขจัดความหนาวเหน็บที่พลันก่อตัวขึ้นในร่างของซังหลิง เธอค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ซังหลิงหันไปมองคนข้างกาย

ภายในห้องซ้อมมีแสงสลัว มีเพียงแสงไฟสีขาวจากโถงทางเดินที่ส่องลอดกระจกตรงประตูเข้ามาอย่างริบหรี่

สีหน้าเหลาะแหละอย่างที่เฮ่ออวี้ฝานมักแสดงให้เห็นหายไปแล้ว เขามองเธอด้วยความเป็นห่วงและรู้สึกผิดอยู่บ้าง

“คุณกลัวความมืดเหรอ ขอโทษนะ ผมอยากให้คุณพักผ่อนได้สบายขึ้น ก็เลยปิดไฟ”

ไม่คิดว่าจะกลับทำให้เธอตกใจ

ซังหลิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะโผเข้ากอดเขาอย่างกะทันหัน

เฮ่ออวี้ฝานชะงัก มือแข็งค้างอยู่กลางอากาศ

ซังหลิงเป็นฝ่ายกอดเขาก่อน ทำไมกันนะ?

“อย่าขยับ”

เสียงของซังหลิงขึ้นจมูก ฟังอู้อี้ราวกับเพิ่งร้องไห้มา

เธอพยายามกลบเสียงสั่นเครือ ทว่าเฮ่ออวี้ฝานก็ยังจับสังเกตได้

ในชั่วขณะนั้น หัวใจของเขาราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดและฉีกทึ้ง

เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นห่วงผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันถึงเพียงนี้

พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ ในใจก็เจ็บปวดเหลือเกิน

“ขอโทษนะ...”

เฮ่ออวี้ฝานค่อย ๆ ลดมือลง ลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ พลางปลอบโยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซังหลิงเหมือนผีน้ำที่ตัวเย็นเฉียบ หลังซึมซับไออุ่นจากอ้อมแขนของชายหนุ่มจนพอใจแล้ว ก็ผลักเขาออกอย่างไม่ลังเล

เธอคลำหาโทรศัพท์มือถือบนพื้น เปิดไฟฉายส่องพื้นที่ตรงหน้าให้สว่างขึ้น

เฮ่ออวี้ฝานถูกเธอผลักออกมาอย่างไร้เยื่อใย เขาได้แต่ยิ้มขื่น

สมกับเป็นเธอจริง ๆ ต่อให้กลัวความมืด ก็ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความหวาดกลัวนานเกินไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป