ไออุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มช่วยขจัดความหนาวเหน็บที่พลันก่อตัวขึ้นในร่างของซังหลิง เธอค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
ซังหลิงหันไปมองคนข้างกาย
ภายในห้องซ้อมมีแสงสลัว มีเพียงแสงไฟสีขาวจากโถงทางเดินที่ส่องลอดกระจกตรงประตูเข้ามาอย่างริบหรี่
สีหน้าเหลาะแหละอย่างที่เฮ่ออวี้ฝานมักแสดงให้เห็นหายไปแล้ว เขามองเธอด้วยความเป็นห่วงและรู้สึกผิดอยู่บ้าง
“คุณกลัวความมืดเหรอ ขอโทษนะ ผมอยากให้คุณพักผ่อนได้สบายขึ้น ก็เลยปิดไฟ”
ไม่คิดว่าจะกลับทำให้เธอตกใจ
ซังหลิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะโผเข้ากอดเขาอย่างกะทันหัน
เฮ่ออวี้ฝานชะงัก มือแข็งค้างอยู่กลางอากาศ
ซังหลิงเป็นฝ่ายกอดเขาก่อน ทำไมกันนะ?
“อย่าขยับ”
เสียงของซังหลิงขึ้นจมูก ฟังอู้อี้ราวกับเพิ่งร้องไห้มา
เธอพยายามกลบเสียงสั่นเครือ ทว่าเฮ่ออวี้ฝานก็ยังจับสังเกตได้
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของเขาราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดและฉีกทึ้ง
เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นห่วงผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันถึงเพียงนี้
พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ ในใจก็เจ็บปวดเหลือเกิน
“ขอโทษนะ...”
เฮ่ออวี้ฝานค่อย ๆ ลดมือลง ลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ พลางปลอบโยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซังหลิงเหมือนผีน้ำที่ตัวเย็นเฉียบ หลังซึมซับไออุ่นจากอ้อมแขนของชายหนุ่มจนพอใจแล้ว ก็ผลักเขาออกอย่างไม่ลังเล
เธอคลำหาโทรศัพท์มือถือบนพื้น เปิดไฟฉายส่องพื้นที่ตรงหน้าให้สว่างขึ้น
เฮ่ออวี้ฝานถูกเธอผลักออกมาอย่างไร้เยื่อใย เขาได้แต่ยิ้มขื่น
สมกับเป็นเธอจริง ๆ ต่อให้กลัวความมืด ก็ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความหวาดกลัวนานเกินไป