เฮ่ออวี้ฝานโมโหจนหัวเราะออกมา
ยังไม่ทันที่ซังหลิงจะได้ «ชิม» เขาก็ชิงคว้าแก้วเครื่องดื่มผสมที่ชื่อว่าโฉมงามล่มเมืองขึ้นมาก่อน แล้วเงยหน้าดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
ดื่มเสร็จ เฮ่ออวี้ฝานก็วางแก้วลง
เขายกมุมปากคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง «รสชาติแย่»
ซังหลิงขมวดคิ้วอย่างจนใจ «เฮ่ออวี้ฝาน คุณนี่นะ—»
เฮ่ออวี้ฝานก้มลงสบตาเธออย่างไร้เดียงสา «ดีนะที่คุณไม่ได้ดื่ม รสชาติแย่จริง ๆ แย่จนแทบอาเจียน»
ซืออวิ๋นเลี่ยกลอกตาจนแทบจะมองทะลุฟ้า เฮ่ออวี้ฝานนี่มันคนบ้าชัด ๆ!
เขามองซังหลิงด้วยสีหน้าแสนเศร้า ดวงตาหงส์หรี่ลง «พี่สาว ดูเขาสิ~»
«พอได้แล้ว»
ซังหลิงสูดหายใจ «เฮ่ออวี้ฝาน เงียบหน่อย»
ซืออวิ๋นเลี่ยยกยิ้มส่งสายตาได้ใจให้เฮ่ออวี้ฝาน ราวกับจะบอกว่า: พี่ชาย ดูเหมือนพี่สาวจะชอบผมมากกว่านะ~
แต่ซังหลิงปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมเสมอ
เธอมองซืออวิ๋นเลี่ย «คุณก็ด้วย»
«พรวด…»
เฮ่ออวี้ฝานรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที
เด็กเหลือขอ ขนอ่อนยังขึ้นไม่ครบก็ริอ่านจะจีบสาว คิดว่าซังหลิงเป็นคนที่จีบง่ายมากหรือไง?
เขานั่งลงบนเก้าอี้สูงอย่างเกียจคร้าน งอขายาวเล็กน้อย ปลายเท้าจรดพื้น รูปร่างสูงโปร่งกับสัดส่วนอันโดดเด่นถูกขับเน้นออกมาอย่างเต็มที่
แค่ขยับตัวสบาย ๆ ท่วงท่าก็ราวกับกำลังถ่ายแบบลงนิตยสาร
«คงหิวแล้วสินะ? อย่าดื่มตอนท้องว่างเลย หาอะไรรองท้องก่อน»
หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง เฮ่ออวี้ฝานก็เคาะโต๊ะเรียกพนักงานให้นำเมนูมา ก่อนส่งให้ซังหลิง
«ดูสิว่าอยากกินอะไร อาหารที่นี่รสชาติไม่เลวเลย»
ซังหลิงหิวอยู่ไม่น้อยจริง ๆ เธอก้มหน้าเปิดดูเมนู