“ยัยซื่อบื้อหลิงหลิง เพิ่งจะรู้ตัวเอาป่านนี้เหรอ?”
โจวซื่อหรานหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมไปจับมือเธออีกครั้ง
“อย่าโกรธเลย ฉันพาเธอไปเที่ยว อยากไปสวนสนุกไหม?”
หลังกลับไป โจวซื่อหรานก็ให้คนสืบค้นเส้นทางชีวิตของซังหลิงตั้งแต่เด็ก ด้วยฐานะของตระกูลซัง การส่งเด็กทุกคนให้ได้เรียนหนังสือก็แทบจะเป็นกำลังทั้งหมดที่พวกเขามีแล้ว แค่มีชีวิตรอดมาได้ก็ไม่ง่ายเลย เรื่องความสุขทางใจไม่ใช่สิ่งที่คนในชนชั้นอย่างพวกเขาจะใส่ใจ
โจวซื่อหรานปวดใจแทนเธอมาก
เขาจึงอยากชดเชยให้เธอ
สิ่งที่คนอื่นมี สาวน้อยก็ต้องมี ส่วนสิ่งที่คนอื่นไม่มี โจวซื่อหรานก็จะนำมาวางตรงหน้าเธอ
ซังหลิงเริ่มหวั่นไหว
“แต่ฉันยังต้องไปเรียนนะ…”
“วางใจเถอะ ห้องสมุดที่บริจาคไปไม่ได้เสียเปล่า โรงเรียนไม่ว่าอะไรหรอก”
โจวซื่อหรานยกยิ้ม จับมือซังหลิงไว้ แล้วฉวยจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต ยกมือเธอขึ้นมาจุมพิตหนัก ๆ ที่ริมฝีปาก
วินาทีถัดมา เขาก็จูงซังหลิงวิ่งพรวดไปยังประตูโรงเรียน
รถจอดรออยู่ด้านนอกแล้ว
ซังหลิงเบิกตากลมขึ้นเล็กน้อย พอถูกยัดเข้าไปในรถถึงได้รู้ตัว “ที่แท้คุณวางแผนไว้ตั้งนานแล้ว!”
โจวซื่อหรานปิดประตูรถ สั่งคนขับให้ออกรถ จากนั้นก็เลื่อนฉากกั้นขึ้น ก่อนจะอุ้มซังหลิงมานั่งบนตักอย่างอดใจไม่ไหว
เขาซุกไซ้ซอกคอเธอไปมาเหมือนหมาตัวใหญ่
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะทำเรื่องมากมายขนาดนี้ไปทำไม?”
เขากอดเอวซังหลิงแน่น ดึงเธอเข้ามาแนบชิดกับอกจนแทบไม่มีช่องว่าง
“อย่าขยับ ขอฉันกอดหน่อย คิดถึงแทบตายแล้ว”