“อืม…”
ผิวขาวซีดของเด็กหนุ่มค่อย ๆ แต้มสีแดงระเรื่อชวนให้คนจินตนาการ
ยิ่งขับให้ดูป่วยไข้
ราวกับกำลังเป็นไข้
มีเหงื่อบาง ๆ ซึมตรงขมับ
เสียงครางอู้อี้ที่หลุดออกมาจากลำคอมีท่วงทำนองแปลกประหลาดเล็กน้อย
ซังหลิงจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ตาไม่กะพริบ มองเสิ่นเจวี๋ยอยู่เช่นนั้น
จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นว่า “เสิ่นเจวี๋ย คุณกำลังทำอะไรอยู่—”
สายตาเลื่อนต่ำลง เห็นเพียงกล้ามท้องแน่นกระชับของเด็กหนุ่ม
ส่วนอื่นนอกจากนี้ มองไม่เห็นแล้ว
ทว่าปลายนิ้วของเด็กหนุ่มกลับหายไปจากภาพพอดี
เสิ่นเจวี๋ยชะงัก เขาผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา
แพขนตาหนาเผยอขึ้นเล็กน้อย ไอหมอกพลุ่งพล่านในดวงตาดำสนิท
ริมฝีปากแดงฉาน
ซังหลิงสบตาคู่นั้นของเสิ่นเจวี๋ย
เห็นเขาหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะเลียริมฝีปากแล้วถามเธอด้วยรอยยิ้มว่า “ที่รักคิดว่าผมกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?”
“ไม่รู้”
แพขนตาของซังหลิงสั่นไหว สายตาหลบเลี่ยง น้ำเสียงเจือแววสั่งการ “เอามือขึ้นมา!”
“หืม?” เสิ่นเจวี๋ยเลิกคิ้ว รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำ ราวกับระลอกคลื่นแผ่กระเพื่อมในดวงตา “จะให้ผมพิสูจน์ความบริสุทธิ์หรือ?”
มือของเขาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
นิ้วยาวเรียวราวหยก ข้อนิ้วเด่นชัด
ตรงนิ้วก้อยมีไฝแดงเม็ดเล็ก ๆ ให้เห็นราง ๆ
“ตอนนี้พอใจหรือยัง?”
เสิ่นเจวี๋ยถามอย่างสนิทสนมเกินควร
เขาทำอย่างเปิดเผยไร้พิรุธ
จนใคร ๆ อาจคิดว่าเขาบริสุทธิ์ใจจริง ๆ
ซังหลิงจ้องปลายนิ้วของเขาอยู่นานโดยไม่พูดอะไร ทว่าใบหน้าเล็ก ๆ กลับค่อย ๆ แดงจัดจนแทบเลือดคั่ง