“ไป! พาเธอไปกินข้าว!”
โจวซื่อหรานดึงซังหลิงขึ้นรถ
ยามนี้ใกล้พลบค่ำแล้ว ไฟถนนสองข้างทางสว่างขึ้นหมด ทิวทัศน์บนถนนคึกคัก อาคารสูงเรียงราย
ซังหลิงเกาะขอบหน้าต่างรถ มองทิวทัศน์ที่แล่นผ่านไปด้านนอก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรหนัก ๆ ทิ้งลงบนแผ่นหลัง จากนั้นศีรษะหนึ่งก็วางลงบนไหล่ของเธอ
โจวซื่อหรานใช้คางเกยไหล่เธอ ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ชอบคลอเคลียเจ้าของ
ซังหลิงเบ้ปาก ใช้ข้อศอกกระทุ้งเขา เสียงนุ่มอ่อนหวาน “ทำอะไรน่ะ หนักจัง”
โจวซื่อหรานโอบเอวเธอ ดึงให้เอนกลับเข้ามาในอ้อมแขน
“ข้างนอกมีอะไรน่าดูนักหนา มองฉันบ้างไม่ได้หรือไง?”
ซังหลิงพูดไม่ออก เธอหันไป เพิ่งจะอ้าปากพูด โจวซื่อหรานก็ยกมือมาปิดปากเธอได้อย่างว่องไว
ซังหลิง: “…”
โจวซื่อหรานทำหน้าขรึม “อย่าพูดอะไรที่ฉันไม่อยากฟัง”
“พรืด…”
ซังหลิงกลั้นไม่อยู่ หัวเราะพรืดออกมา ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ พลางดึงมือของโจวซื่อหรานออก
หัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด “ฮ่า ๆ…”
โจวซื่อหรานขบกราม เขารู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางได้ยินคำดี ๆ จากปากเธอ
แต่พอเห็นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเธอ แววตาของโจวซื่อหรานก็มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นเช่นกัน
“มันน่าขำขนาดนั้นเลยหรือ?”
โจวซื่อหรานแค่นเสียง ห่อแขนกอดเธอไว้แน่น แล้วขยี้ผมเธอจนยุ่งเหยิง
เขากัดฟันพูด “รู้อยู่แล้วว่าเธอมันคนใจดำ ไม่ได้คิดถึงฉันเหมือนที่ฉันคิดถึงเธอเลยสักนิด”
“ฮ่า ๆ นี่กำลังพูดลิ้นพันกันอยู่หรือไง” ซังหลิงยกมือปกป้องศีรษะ หัวเราะต่อไป