ซังหลิงกับต้วนเฉินเฟิงเข้าไปในห้องด้วยกัน
เธอคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี จึงปล่อยมือจากต้วนเฉินเฟิงแล้วสำรวจด้วยตัวเอง
ในเมื่อต้วนเฉินเฟิงไม่ได้เตือน ก็แสดงว่าตอนนี้ปลอดภัยดี
เห็นเธอสนอกสนใจ แถมยังมีความซุกซนแบบเด็ก ๆ ให้เห็นได้ยาก ต้วนเฉินเฟิงจึงยิ้มมุมปาก แล้วปล่อยให้เธอทำตามใจ
ดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งจับจ้องแผ่นหลังของเธออย่างร้อนแรง
ซังหลิงเดินไปที่ขอบหน้าต่างก่อน แล้วยื่นมือไปคลำดู ก็พบตุ๊กตาปั้นดินเหนียวสองตัวอยู่บนนั้นจริง ๆ
ปลายนิ้วขาวเนียนลูบไล้คิ้วตาของตุ๊กตาอย่างประณีต เธอหันกลับมาด้วยความยินดีแล้วพูดว่า “คุณดูนี่สิ หรือว่าแดนลับจะยกบ้านของเรามาไว้ที่นี่จริง ๆ”
ต้วนเฉินเฟิงมองตุ๊กตาในมือหญิงสาว ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เขาโอบเธอจากด้านหลัง น้ำเสียงอ่อนโยนเจือรอยยิ้ม “อืม บางทีอาจยกมาจริง ๆ ยังจำได้ไหมว่าตุ๊กตาสองตัวนี้มีที่มาอย่างไร”
ซังหลิงยิ้มหน้าบานขึ้นมาทันที
เธอค่อย ๆ วางตุ๊กตาตัวน้อยทั้งสองกลับที่เดิมอย่างเบามือ กลัวว่าพวกมันจะตกแตก
ซังหลิงเล่าว่า “ตอนนั้นเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ฉันเก็บคุณกลับมา ตอนนั้นคุณนอนป่วยอยู่บนเตียง วันหนึ่งอู่หลางบ้านข้าง ๆ เอาตุ๊กตาไม้ที่แกะเป็นรูปฉันมาให้ หลังจากนั้นไม่นาน คุณก็ให้ตุ๊กตาสองตัวนี้กับฉัน”
พอคิดถึงเรื่องนี้ ซังหลิงก็อดยิ้มไม่ได้
ต้วนเฉินเฟิงเองก็หัวเราะ เขาวางคางบนไหล่เธอ “อืม ตอนนั้นคุณยังพูดอะไรอีกนะ”
ไหล่ของซังหลิงสั่นระริก