ซังหลิงลืมตาขึ้น รอบด้านเงียบสงัดจนเธอรู้สึกไม่คุ้นชิน
เธออดขยับเข้าไปซุกในอ้อมแขนของชายหนุ่มไม่ได้ ก่อนจะชะงักไปแล้วกะพริบตาอย่างเชื่องช้า
“คุณสามี?”
ต้วนเฉินเฟิงลูบแก้มเธออย่างอ่อนโยน “ผมเอง หลิงหลิง ไม่ต้องกลัวนะ”
ซังหลิงหรี่ตาลง ยื่นมือไปจับปลายนิ้วของเขาไว้
ในใจรู้สึกแปลกประหลาด “คุณสามี เราอยู่ที่ไหนกันคะ?”
“เราอยู่ที่หมู่บ้านเหอหยา แต่ก็ไม่เชิง”
ต้วนเฉินเฟิงอธิบายเสียงเบา “ตอนนี้เราอยู่ในแดนลับของหมู่บ้านเหอหยาที่ปรากฏขึ้นในโลกปัจจุบัน”
ซังหลิงชะงักงัน ยิ่งรู้สึกสงสัยเข้าไปใหญ่
แต่พอพยายามนึก เธอกลับรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที จนซบเข้าไปในอ้อมแขนของชายหนุ่ม
“ฉันเหมือนจะลืมอะไรบางอย่างไป...” เธอเอ่ยอย่างแปลกใจ
ต้วนเฉินเฟิงโอบเอวเธอไว้ พลางลูบแผ่นหลังให้เป็นจังหวะ
เขาปลอบโยนเสียงนุ่ม “เรื่องนี้เป็นความผิดของผม คุณถูกศัตรูของผมทำร้ายเพราะพลอยเดือดร้อนไปด้วย แม้ไม่ได้บาดเจ็บภายใน แต่ก็เผลอสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน” เขากุมมืออ่อนนุ่มของหญิงสาวขึ้นมาจูบแผ่วเบา แล้วเอ่ยอย่างโล่งใจ “ยังดีที่หลิงหลิงไม่ได้ลืมผมไปหมด”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
ในเมื่อคุณสามีพูดอย่างนั้น เรื่องก็คงเป็นไปตามนั้น
ซังหลิงยิ้มจนดวงตาโค้ง “ยังดีที่ฉันไม่ได้ลืมคุณ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปหาสามีที่แสนดีแบบนี้ได้จากที่ไหนอีกล่ะคะ?”
เสียงของเธอนุ่มนวล ดวงตากระจ่างใสราวสายน้ำ ทั้งยังแสดงท่าทีพึ่งพาเขาอย่างเต็มหัวใจ
รอยยิ้มตรงมุมปากของต้วนเฉินเฟิงขื่นขม เขากอดซังหลิงแน่นขึ้น ซึมซับไออุ่นจากร่างกายของเธอ