ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วยามก่อน
เหออี้ฟื้นขึ้นมาจากพื้น แต่บริเวณใกล้ถ้ำกลับไร้ร่องรอยของซังหลิงแล้ว
บนผนังหินมีตัวอักษรสองคำสลักไว้ด้วยเจตจำนงกระบี่ สั้นกระชับ เพียงเห็นก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือใคร
อย่าตามหา
“บ้าจริง ต้วนเฉินเฟิง!”
เหออี้โมโหจนกระทืบเท้า “หลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำตัวเป็นคนถ่อย!”
ไป๋รั่วหลีได้ยินเสียงจึงออกมา พอไม่เห็นซังหลิงก็ชะงักตกใจ ครั้นได้ยินเหออี้พูดถึงต้วนเฉินเฟิงก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
ต้วนเฉินเฟิง อัจฉริยะผู้บำเพ็ญเซียนในตำนาน
“เกิดอะไรขึ้น หลิงหลิงล่ะ?”
เหออี้ตรงหน้ากระโดดโลดเต้นไปมาเหมือนหมูป่าคลุ้มคลั่ง ไป๋รั่วหลีทนดูไม่ไหว จึงคว้าตัวเขาไว้แล้วถาม
เหออี้หน้าตาบูดบึ้ง “ถูกต้วนเฉินเฟิงพาตัวไปแล้ว!”
สายตาของไป๋รั่วหลีมองตามเหออี้ แล้วก็เห็นตัวอักษรที่สลักอยู่บนผนังหิน
ลายเส้นหนักแน่น ท่วงท่าสง่างามโดดเด่น
ตัวอักษรงามจริง
เธอชื่นชมในใจ
ไม่แปลกที่ตอนอยู่ในถ้ำเธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิด คงเป็นฝีมือของต้วนเฉินเฟิงอีกแล้ว
เห็นเหออี้เดือดดาลจนแทบอยากถกแขนเสื้อไปหาต้วนเฉินเฟิงแล้วซัดกันสักยก ไป๋รั่วหลีก็ถามอย่างสงสัยว่า “หลิงหลิงกับต้วนเฉินเฟิงเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่เหรอ? เขาพาภรรยาของตัวเองไป ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่?”
เหออี้หันขวับมามองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง “เธอรู้ได้ยังไง?”
ไป๋รั่วหลียักไหล่ “เดาเอา”
ดูจากตอนที่ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนฟ้าดินมืดมัว ก็รู้แล้วว่าสามีของซังหลิงไม่ใช่คนธรรมดา
ตอนนี้ยังได้ยินเหออี้พูดถึงต้วนเฉินเฟิง แต่ไม่เห็นเขารีบร้อนออกตามหาหรือมีท่าทีกังวลใจ เธอจึงพอเดาได้ว่าต้วนเฉินเฟิงคือสามีของซังหลิง ส่วนเหออี้ถึงจะโมโหที่ต้วนเฉินเฟิงพาซังหลิงไป แต่ก็เชื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำร้ายเธอ