เซเวียร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงฟังดูแปลกประหลาด
เขาคืนจดหมายให้ซังหลิง มือใหญ่โอบรัดเอวเธอไว้ ไม่ยอมให้ขยับซนอีก
ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดข้างลำคอของซังหลิง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นร้อนผ่าว
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างที่แทบจะเอ่อล้นออกมา
“ใส่ใจขนาดนี้ หรือว่าคุณชอบเขา?”
“ฉันไปชอบใครอีกแล้ว? คุณนี่หาเรื่องจริง ๆ”
ซังหลิงพูดไม่ออก เธอสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ก้มลงมอง
ท่าทางของทั้งคู่ชวนให้รู้สึกประหลาด แถมยังใกล้กันเกินไปด้วย
เธอเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองหุนหันเกินไป จึงขยับตัวหมายจะลุกขึ้น แต่กลับถูกกดไว้บนตักชายหนุ่มแน่นจนดิ้นไม่หลุด
“เซเวียร์” ซังหลิงพยายามพูดด้วยเหตุผล “ถึงระหว่างเราจะมีความลับอยู่เรื่องหนึ่ง แต่การแอบอ่านจดหมายที่คนอื่นส่งให้ฉันมันไม่ถูก คุณทำแบบนี้ไม่ได้”
เซเวียร์จ้องดวงตาคู่นั้นของเธอ สดใสสะอาดกระจ่างจนสะท้อนอารมณ์ทุกอย่างออกมาอย่างหมดจด
แต่กลับไม่มีความรู้สึกแบบเดียวกับเขาอยู่เลย
“คุณไม่เห็นหรือว่ามีอะไรผิดปกติ?” เซเวียร์ถาม
“อะไรผิดปกติ?” ซังหลิงว่า “มาห้องสมุดทั้งที ทำไมคุณถึงพกอาวุธมาด้วย ปล่อยฉันเร็วเข้า มันกดโดนฉันอยู่”
เธอไม่คิดจะเสียเวลาทะเลาะกับเซเวียร์เรื่องแบบนี้ เขาอ่านจดหมายไปแล้ว อีกอย่าง คนสารเลวอย่างเขาก็คงไม่มีทางขอโทษอยู่ดี
เซเวียร์ “……”
พอเขาคลายมือ หญิงสาวก็ลื่นหนีไปได้ราวกับปลาไหล
หลังลงจากตัก ซังหลิงเหลือบมองจดหมายใบนั้นส่ง ๆ แล้วก็ส่งเสียง “อี๋” อย่างเปรี้ยวปาก ก่อนจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนลงถังขยะ