“หึ ไม่น่าแปลกใจเลย” เซเวียร์พูดจาเหน็บแนม ดูท่าจะอยากพูดอะไรเจ็บแสบออกมา แต่สุดท้ายก็ข่มใจไว้ “คุณไปหาหนังสือพวกนี้มา ฉันจะบอกให้คุณจด... ช่างเถอะ เดี๋ยวเอาบันทึกของฉันให้ก็แล้วกัน”
ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ เงยหน้ามองเขาอย่างว่าง่ายแล้วถามว่า “แต่บันทึกของคุณจะยากเกินไปหรือเปล่า ฉันจะอ่านรู้เรื่องไหม”
เซเวียร์เกิดอยากยื่นมือไปขยี้หัวเธอขึ้นมา คำพูดที่หลุดจากปากกลับน่าหมั่นไส้สุด ๆ
“บันทึกสมัยฉันเรียนประถม”
ซังหลิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้าเล็กแดงก่ำเพราะทั้งอับอายทั้งโมโห มีคำพูดมากมายติดอยู่ในลำคอ ทำเอาเธออึดอัดจนแทบแย่
ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงเค้นคำถามออกมาได้ประโยคหนึ่ง “คุณพูดจริงเหรอ”
คิดจะดูถูกใครกัน!
เซเวียร์ได้ขยี้หัวเธอสมใจ
เขายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ซังหลิง ในสายตาคุณ ฉันทำอะไรก็ดูเหมือนตัวร้ายไปหมดเลยหรือเปล่า”
ซังหลิงหลบมือเขา
ยังต้องถามอีกเหรอ เขาก็เป็นตัวร้ายอยู่แล้วนี่
เวลาที่ใช้เรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซังหลิงอยู่ในห้องสมุดตลอดทั้งวัน
เธอเงยหน้าขยับคอที่แข็งตึง แล้วพบว่าข้างนอกมืดสนิทแล้ว
ซังหลิงได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงอดหันไปมองไม่ได้
ในห้องอ่านหนังสือมีเพียงโต๊ะตรงหน้าเธอที่เปิดไฟไว้ ราวกับมีเส้นแบ่งเขตอยู่กลางแม่น้ำฉู่ แสงสลัวเพียงน้อยนิดลอดข้ามเส้นนั้นออกมา
ชายหนุ่มหนุนแขนทั้งสองข้าง เส้นผมสีทองอ่อนนุ่มลู่ลงมาปรกหน้าผาก ยามหลับดูไร้การระแวดระวังอย่างสิ้นเชิง
จะว่าอย่างไรดีนะ—มันช่างแปลกประหลาดจริง ๆ