โจวซื่อหรานไม่ได้เดินไปไหน เขาคอยเอาใจซังหลิงจนเธอสั่งอาหารเสร็จ
แขนของเขาพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ที่ซังหลิงเอนพิงอย่างเกียจคร้าน เป็นท่าทางที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน
ขณะเดียวกัน โทรศัพท์มือถือของซังหลิงที่วางอยู่ในหอพักก็สว่างวาบขึ้น ก่อนจะดับลงโดยไร้เสียง
เสิ่นเจวี๋ยมองโทรศัพท์ด้วยแววตาหม่นหมอง
หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน เขาก็กดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง พลางเอ่ยขึ้นว่า “ไปสืบตารางเดินทางของโจวซื่อหราน ไอ้สารเลวนั่นมาให้ฉัน”
-
หลังอาหาร โจวซื่อหรานพาซังหลิงไปเดินเล่นซื้อของ ซื้อเสื้อผ้ามากมายจนหอบหิ้วไปที่โรงแรม
ชุดนักเรียนที่ซังหลิงสวมอยู่ก็ถูกเปลี่ยนออกด้วย
โจวซื่อหรานพูดว่า “อย่าใส่ชุดนี้เดินไปเดินมาอีกเลย วันนี้พอเดินออกไป ฉันรู้สึกว่าทุกคนมองฉันเหมือนเป็นไอ้หนุ่มผมเหลืองที่ล่อลวงนักเรียนดี ๆ เลย”
ชวนให้หงุดหงิดชะมัด
เมื่อเห็นโถงใหญ่ของโรงแรมที่ตกแต่งหรูหราระยิบระยับ ซังหลิงก็ลังเลเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อขึ้นมาด้วย
เธอมองโจวซื่อหราน เม้มปากถามว่า “ต้องพักโรงแรมจริง ๆ เหรอ กลับไปส่งฉันที่โรงเรียนไม่ได้หรือไง?”
โจวซื่อหรานเหลือบมองเธอ แค่เห็นแววตาที่หลุบหลบวูบไหว เขาก็เดาความคิดในใจของเธอออก
เขาหัวเราะหึ ๆ ก่อนจะแกล้งขยับเข้าไปใกล้ “สายไปแล้ว ตอนนี้เธออยู่ในมือฉัน จะทำได้แค่เชื่อฟังฉันดี ๆ เข้าใจไหม?”
“คุณ—” ซังหลิงเบิกตากว้างทันที
“ไปกันเถอะ!”
โจวซื่อหรานถึงกับไม่ได้พาซังหลิงไปเช็กอินที่แผนกต้อนรับ แต่ให้ผู้จัดการพาพวกเขาขึ้นลิฟต์ไปเลย