สาวน้อยทำท่าทีอึกอัก ทั้งยังแอบชำเลืองมองเขาด้วยหางตา
ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ!
เสิ่นเจวี๋ยกลั้นรอยยิ้มที่ยกขึ้นไม่อยู่ ต่อให้เป็นคนมืดมนเพียงใด เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ ก็ยากจะไม่สดใสขึ้นมา
“ไม่ไปหรอก”
“อะไรนะ?”
ประโยคที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ซังหลิงหันไปมองเสิ่นเจวี๋ย
จากนั้นศีรษะของเธอก็ถูกลูบเบา ๆ อย่างเอ็นดู เสียงของเด็กหนุ่มไพเราะราวกับเครื่องดนตรีชั้นเลิศ ใสกังวานและน่าฟัง “ฉันหมายถึง ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหน”
เสียงของเด็กหนุ่มชวนให้ใจสั่น ซังหลิงยกมือบีบติ่งหูเบา ๆ
โจวซื่อหรานคุยกับทีมงานรายการเสร็จแล้ว พอเดินออกมาก็เห็นภาพนี้เข้า
ซังหลิงก้มหน้าลงน้อย ๆ ท่าทางเขินอาย
ไอ้หมอนั่นอย่างเสิ่นเจวี๋ยทำอะไรเธอหรือไง?
ทำไมต้องทำหน้าเขินอายแบบนั้นใส่เสิ่นเจวี๋ยด้วย!!
ถ้าซังหลิงรู้ว่าโจวซื่อหรานกำลังคิดอะไรอยู่ เธอคงกลอกตาใส่เขาแรง ๆ ไปแล้ว ถ้าตาไม่มีประโยชน์ก็เอาไปบริจาคเสียเถอะ วัน ๆ เอาแต่คิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่ได้
โจวซื่อหรานฝืนข่มแรงกระตุ้นที่อยากทุบหัวเสิ่นเจวี๋ย แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ทันที
ความสนใจของซังหลิงหันไปหาโจวซื่อหราน เธอมองเขาแล้วถามว่า “พี่โจวซื่อหรานจะถอนตัวจากรายการเหรอคะ?”
“ทำไมฉันต้องถอนตัวด้วย!” พอโจวซื่อหรานได้ยินคำถามนี้ ก็แทบไม่ต่างจากได้ยินซังหลิงไล่เขาไปตรง ๆ เขาเดือดจนแทบขนพอง ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ จ้องมองซังหลิง “เสิ่นเจวี๋ยพูดให้ฉันเสียหายอีกแล้วใช่ไหม? ทำไมเขาพูดอะไรก็เชื่อไปหมดเลยล่ะ? เธอช่วยคิดเองบ้างไม่ได้หรือไง?”