บทที่ 705 พี่สาวลูกพี่ลูกน้องเกิดใหม่กลับมาแย่งชีวิตฉัน 28
“ไม่อย่างนั้น...เก็บโต๊ะไว้สักตัวดีไหม?”
เห็นซังหลิงทำตาปริบ ๆ แบบนั้น ใคร ๆ คงคิดว่าเธอจะพูดอะไรสะเทือนฟ้าสะเทือนดินออกมา ที่แท้ก็แค่นี้เองเหรอเนี่ย?
โจวซื่อหรานอดใจไม่ไหว จึงลูบหัวเธอแรง ๆ แทนผู้ชม
“เธอจะกล้ากว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง รับไว้ทั้งหมดแล้วจะเป็นอะไรไป?”
ลูกกระเดือกของเสิ่นเจวี๋ยขยับขึ้นลง แววตาคมกริบราวคมมีดกวาดผ่านมือของโจวซื่อหราน
อยากสับมือนั่นให้หมากินเสียจริง
“อืม ทั้งหมดเป็นของหลิงหลิง” เสิ่นเจวี๋ยรับคำ
ซังหลิงเองก็อยากได้เหมือนกัน เธอสังเกตสีหน้าของโจวฉงฮวา ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “ไม่ได้หรอกค่ะ แม่เป็นหัวหน้าครอบครัว หนูต้องฟังแม่”
โจวฉงฮวารู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองดี ตั้งแต่เล็กก็รักสวยรักงาม ชอบความสะดวกสบาย แน่นอนว่าต้องถูกใจของสวย ๆ พวกนี้
แต่โจวฉงฮวารู้สึกปลื้มใจมากที่ลูกสาวไม่ได้เอาแต่ใจเรียกร้องจะรับของเหล่านั้น
“เอาตามที่หลิงหลิงบอก เก็บโต๊ะไว้ตัวหนึ่งก็พอ ที่เหลือ...คงต้องรบกวนพวกคุณขนกลับไปนะ”
โจวฉงฮวาเพิ่งกลับจากลงไปทำงานในไร่นาได้ไม่นาน ตอนที่กลับมา เฟอร์นิเจอร์ก็ถูกจัดวางเต็มลานบ้านแล้ว
ในเวลานี้ หญิงชนบทผู้นี้เผยท่าทีหนักแน่นออกมาอย่างหาได้ยาก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลากลับเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น
โจวซื่อหรานสบตากับเสิ่นเจวี๋ย เม้มปากน้อย ๆ แล้วไม่ได้โต้แย้ง
โต๊ะที่เลือกไว้เป็นโต๊ะของโจวฉงฮวา รูปทรงโต๊ะอาหารแบบจีนเรียบง่าย ดูไม่สะดุดตา