ซังหลิงไม่ได้ตอบว่าจริงหรือไม่จริง
เธอพยักหน้าเล็กน้อย ถือว่าทักทายหลิงชุนแล้ว จากนั้นก็ล้างมือก่อนเดินออกไป
หลิงชุนแตะจมูกตัวเอง «เย็นชาจัง»
แต่คนสวย ต่อให้นิสัยเย่อหยิ่งแค่ไหนก็ยังดึงดูดใจคนได้อยู่ดี
ความมั่นใจที่ฝังลึกอยู่ในตัว ราวกับไม่แยแสสิ่งใดทั้งสิ้น ทำให้หลิงชุนคิดว่า ต่อให้วันหน้าเธอได้ความงามเหนือใครมาครอบครองจากห้างสรรพสินค้า ก็คงทำแบบนั้นได้ยาก
เธอรู้ว่าที่นี่เป็นแผนกเด็กฝึกหัด จึงตั้งใจแวะมาเยี่ยมรุ่นน้องสักหน่อย และถือโอกาสดูด้วยว่ามีเป้าหมายให้พิชิตคนไหนที่น่าสนใจหรือเปล่า
ไม่คิดเลยว่าจะเจอซังหลิงอีกครั้ง
หลังซังหลิงกลับมา เฮ่ออวี้ฝานก็หันไปถาม «ไปไหนมา?»
«ห้องน้ำ»
เฮ่ออวี้ฝานเลิกคิ้ว ยกคางให้เธอเล็กน้อย «น้องสาว พี่หิวน้ำ ทำยังไงดี?»
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อของหญิงสาว ดูชุ่มฉ่ำน่าลิ้มลองไม่น้อย
ซังหลิงมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนหมุนตัวเดินออกไปอีกครั้ง
ตรงทางเดินด้านนอกมีตู้แช่สำหรับวางน้ำโดยเฉพาะ สวัสดิการของหัวเซิ่งดีมาก แม้แต่โซนพนักงานก็ไม่ได้มีแค่บาร์น้ำ แต่ยังมีมุมขนมด้วย
ส่วนทางฝั่งเด็กฝึกหัดน่ะหรือ พวกเขาต้องคุมน้ำหนักกันทั้งนั้น แค่มีน้ำให้ดื่มก็ดีถมไปแล้ว
เฮ่ออวี้ฝานแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่คิดว่าซังหลิงจะไปหยิบน้ำมาให้จริง ๆ
เขาถึงกับรู้สึกปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูกอยู่หน่อย ๆ
เขาจ้องตามแผ่นหลังของซังหลิงจนลับสายตา ก่อนเลียริมฝีปากแล้วหันกลับมา จึงพบว่าเด็กหนุ่มกลุ่มนี้หยุดซ้อมตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้