ซังหลิงไม่ได้อธิบายว่าตัวเองไม่ใช่เด็กฝึกหรือรุ่นพี่ เธอเพียงยกยิ้มบาง ๆ แล้วถามพวกเขาว่า “พวกคุณเป็นเด็กฝึกที่หัวเซิ่งเพิ่งเซ็นสัญญาด้วยหรือเปล่า?”
“ใช่ครับ!”
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าสุดย้อมผมสั้นเป็นสีเงิน แม้ไม่แต่งหน้า ด้วยวัยเท่านี้ก็ยังดูสดใสจนแทบคั้นน้ำออกมาได้
เขายกมือขึ้น “ผมฝึกที่หัวเซิ่งมาปีครึ่งแล้วครับ”
เฮ่ออวี้ฝานหรี่ตา สายตาพลันเลื่อนไปหยุดที่เขา
เป็นเขาเหรอ?
“เห็นพวกคุณเต้นได้ดีทีเดียวนะ ไตรมาสหน้ามีรายการประกวดไอดอล หัวเซิ่งคงส่งพวกคุณไปเข้าร่วมใช่ไหม?”
“ใช่ครับ!”
พวกเขายิ้มสดใส
“ผู้จัดการบอกพวกเราแล้วครับ เพลงที่ซ้อมอยู่ตอนนี้ก็คือเพลงที่ต้องใช้สอบคัดเลือกตอนนั้น”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งมองเฮ่ออวี้ฝานตาเป็นประกาย “พี่อวี้ฝาน ช่วยชี้แนะพวกเราได้ไหมครับ?”
เฮ่ออวี้ฝานไม่เตะพวกเขาคนละที ก็นับว่าใจดีมากแล้ว ยังจะมาแสร้งทำเป็นดอกไม้ขาวบริสุทธิ์อีกนะ
เขาหันไปยิ้มหวาน ก่อนโยนคำถามให้ซังหลิง
“หัวหน้า ผมช่วยชี้แนะได้ไหมครับ?”
ซังหลิงเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แค่นหัวเราะ “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ยังเต้นไหวอยู่อีกเหรอ?”
เฮ่ออวี้ฝาน “……”
ยั่วให้ฮึดสินะ?
เขาหัวเราะหึ ถอดเสื้อนอกออก “ได้สิ เดี๋ยวจะให้ดูว่าฉันยังเต้นไหวหรือเปล่า”
เมื่อครู่ทั้งเพลงและท่าเต้นที่พวกเขาแสดงล้วนเป็นผลงานต้นฉบับของเฮ่ออวี้ฝาน แม้เขาจะไม่ได้ทำงานในฐานะไอดอลมานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเลิกฝึกซ้อมเป็นการส่วนตัว
ซังหลิงยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แล้วเดินตามเข้าไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
พวกเด็กหนุ่มส่งเสียงเฮกันลั่น