“ช้าหน่อย”
ไป๋อี้เหนียนมองเด็กหนุ่มที่กำลังวิ่งเหยาะ ๆ กลัวว่าเธอจะยืนไม่มั่นคง จึงยื่นมือไปประคองไว้
ทำอย่างกับมีผีไล่ตามอยู่ข้างหลัง
“เรียนหนักมากเหรอ?”
ไป๋อี้เหนียนรับกระเป๋านักเรียนของซังหลิงมา แล้วถามอย่างเป็นธรรมชาติ
ซังหลิงส่ายหน้า ก่อนจะเหลียวกลับไปมองอย่างเงียบ ๆ
ดีมาก เซเวียร์ไม่ได้ตามมา
ไป๋อี้เหนียนเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอทั้งหมด เขาเพียงยกมุมปากขึ้น แล้วทำเป็นไม่ทันสังเกต
“คืนนี้อยากกินอะไร?”
ซังหลิงใจลอย ไม่รู้ว่าเซเวียร์จะผูกใจเจ็บหรือเปล่า จึงตอบว่า “อะไรก็ได้”
ไป๋อี้เหนียนกำสายกระเป๋าแน่นขึ้น น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนและสงบนิ่ง “ได้”
ไป๋อี้เหนียนได้กลิ่นกลิ่นนั้นจากตัวซังหลิงอีกครั้ง
มันเป็นเครื่องหอมสูตรพิเศษของราชวงศ์ ทำจากเครื่องหอมล้ำค่าหายากหลายชนิดตั้งแต่โบราณ
กลิ่นนี้มีอยู่บนตัวเกวนนี และบนตัวเซเวียร์ก็มีเช่นกัน...
ถ้าอย่างนั้น เป็นใครกันแน่?
ซังหลิงไม่รู้เลยว่าไป๋อี้เหนียนเริ่มสงสัยแล้ว ทั้งสองคนไปกินมื้อเย็นด้วยกัน
ระหว่างมื้ออาหาร ซังหลิงได้ยินเสียงเบา ๆ ดังขึ้นกะทันหัน
เธอเงยหน้าขึ้น แล้วพบว่าไป๋อี้เหนียนกำลังถ่ายรูปเธออยู่
ซังหลิงเคี้ยวแก้มตุ่ย ถามว่า “คุณทำอะไรน่ะ กินข้าวมีอะไรให้ถ่ายด้วยเหรอ?”
ไป๋อี้เหนียนยกมุมปาก “น่ารักดี” เขาถามว่า “โพสต์ได้ไหม?”
“หืม?”
ไป๋อี้เหนียนบอกว่า “ผมอยากโพสต์ลงสตาร์เน็ต”
ซังหลิงไม่ได้ถือสา ยิ่งมีคนรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไป๋อี้เหนียนแน่นแฟ้นมากเท่าไรก็ยิ่งดี
ถ้าเป็นแบบนั้น ใครคิดจะเล่นงานเธอก็ต้องชั่งใจให้ดีเสียก่อน ว่าข้างหลังเธอยังมีไป๋อี้เหนียนคอยหนุนอยู่