อิงชวนสัมผัสได้ว่าสายตาของเถาเล่อซานกวาดมองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ความคิดสังหารพลุ่งพล่านขึ้นในใจจนแทบควบคุมไม่อยู่
ที่เขากลายเป็นแบบนี้ ก็เพราะฐานเฉียนเต่าฉวยโอกาสลอบโจมตีและฉีดยาให้เขา
ตอนนี้เถาเล่อซานยังตามมาถึงที่นี่อีก หากไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นก็คงพูดไม่ขึ้นแล้ว
ถ้าถูกเถาเล่อซานพาตัวไป เขาก็คงได้แต่ปล่อยให้คนอื่นข่มเหงตามใจ
ซังหลิงค่อย ๆ เดินไปที่กรง ขณะที่เธอเข้าใกล้ สัตว์สองตัวในกรงก็พยายามยกตัวขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ร่วงกลับลงไป ราวกับไม่มีเรี่ยวแรง
ซังหลิงยื่นนิ้วลอดกรงเข้าไป จนแทบแตะจมูกชื้น ๆ ของแมวสีขาวตัวนั้น
ฉินจ้าวหยวนหดรูม่านตา รีบร้องห้ามทันทีว่า “หลิงหลิง อันตราย!”
เขาก้าวสามขุมไปหาซังหลิง คว้าข้อมือเธอแล้วดึงมือออกมาพร้อมเอ่ยเสียงเข้ม “ถ้าพวกมันกัดคุณขึ้นมาจะทำยังไง?”
ซังหลิงปล่อยให้ฉินจ้าวหยวนจับมือไว้ เธอเลียมุมปากแล้วเอ่ยข้อสันนิษฐานของตัวเอง “ฉันคิดว่าพวกมันถูกป้อนยา ตอนนี้น่าจะไม่มีแรงกัดฉันแล้วใช่ไหม?”
ดวงตากลมดำของเธอทอดมองเถาเล่อซานอย่างเย็นเยียบ
เถาเล่อซานถึงกับรู้สึกราวกับถูกมองทะลุ แต่…มนุษย์ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตโง่เขลา ถูกเลี้ยงจนสูญเสียเขี้ยวเล็บไปนานแล้ว การทำให้สัตว์มนุษย์กลับคืนร่างเดิมเป็นความลับสำคัญที่สุดของสถาบันวิจัยฐานเฉียนเต่า เขาไม่เชื่อว่ามนุษย์คนนี้จะมองออก
ดังนั้นเขาจึงเผชิญหน้ากับสายตาของซังหลิงอย่างสงบในเวลาไม่นาน ก่อนอธิบายอย่างใจเย็น “เป็นอย่างนั้นครับ ระยะทางจากฐานเฉียนเต่ามาถึงฐานที่มั่นหมิงรื่อไกลมาก ผมเลยฉีดยาที่ช่วยให้พวกมันผ่อนคลาย จะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ คุณซังวางใจได้ ยาพวกนี้ไม่ส่งผลเสียต่อสุขภาพของพวกมันครับ”