ซังหลิงนั่งอยู่ในรถ มองชายคนนั้นผ่านกระจกรถอย่างเบื่อหน่าย เธอหาวหวอด ก่อนเอ่ยอย่างขอไปทีว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าจะลองคิดดู”
แต่ถ้าเถาเล่อซานไม่ยอมทำตามข้อเรียกร้องของเธอ เธอก็จะปฏิเสธทันทีเหมือนกัน
เถาเล่อซานจำต้องยอมรับข้อเรียกร้องที่ไร้เหตุผลของเธอ
สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวถูกส่งมาถึงมือซังหลิงอย่างราบรื่น
เธอโบกมือ “เอาไว้เบาะหลังนะ พวกเรายังจะออกไปเที่ยวกันต่อ”
ฉินจ้าวหยวนจึงยกกรงทั้งสองใบไปวางไว้ที่เบาะหลัง เขากวาดตามองแมวกับสุนัขในกรง แววตาฉายประกายครุ่นคิด
เถาเล่อซานกล่าวว่า “คุณฉิน ผมจริงใจนะครับ หวังว่าคุณจะช่วยเกลี้ยกล่อมภรรยาของคุณด้วย”
ฉินจ้าวหยวนปิดประตูรถแล้วหันไปหาเถาเล่อซาน น้ำเสียงเรียบเฉย “ขอโทษด้วย ที่นี่คือฐานที่มั่นหมิงรื่อ กฎของเราคือหลังแต่งงานแล้ว ทุกอย่างต้องฟังภรรยา”
ความหมายก็คือ ที่ฐานที่มั่นหมิงรื่อ ผู้หญิงมีอำนาจสูงสุด ไม่เหมือนฐานที่มั่นเฉียนเต่า
พูดจบ เขาก็ผงกศีรษะ ก่อนขึ้นรถ สตาร์ตเครื่องแล้วขับออกไป
เถาเล่อซานมองรถที่แล่นห่างออกไปด้วยแววตาขุ่นมัว
ลูกน้องของเขาถามเสียงเบาอย่างลังเลว่า “อาจารย์ครับ เธอจะยอมส่งอิงชวนให้พวกเราไหมครับ?”
แววตาของเถาเล่อซานเหี้ยมเกรียม “เธอไม่มีสิทธิ์ไม่ยอม!”
พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป พร้อมสั่งว่า “ไปนัดพบผู้นำที่นี่ให้ฉัน!”
……
ตั้งแต่ขึ้นรถมา แมวกับสุนัขทั้งสองตัวก็เงียบผิดปกติ
ฉินจ้าวหยวนเคาะนิ้วกับพวงมาลัย หางตาเหลือบเห็นข้อมือของซังหลิง เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามเสียงเบาว่า “ที่รัก คุณค้นพบอะไรหรือเปล่า?”