ซังหลิงรู้สึกว่าน่าสนใจไม่น้อย จริง ๆ แล้วพ่อ ๆ ของร่างเดิมก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับแม่ของเธอ อย่างน้อยจากที่ซังหลิงสังเกต ซังฮุ่ยก็ไม่ได้มีนิสัยชอบทรมานสามี เพียงแต่บุคลิกเย็นชาและถือตัวไปหน่อย
ฉินจ้าวหยวนดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน ก้มลงคลอเคลียกับกระหม่อมของเธอ เสียงทุ้มแหบยังเจือความง่วงงุนอยู่ “เช้าขนาดนี้ก็อารมณ์ดีแล้วเหรอ มีอะไรหรือ?”
ซังหลิงแกว่งเครื่องสื่อสารในมือ “พ่อ ๆ โอนเงินค่าขนมมาให้ฉันน่ะ”
ฉินจ้าวหยวนชะงักไป ก่อนจะขมวดคิ้ว
เขาหมุนตัวซังหลิงเข้าหา จับไหล่เธอไว้แล้วพินิจสีหน้าสดใสเปล่งปลั่งของเธออย่างละเอียด ก่อนถามอย่างจริงจังว่า “ที่รัก เงินไม่พอใช้เหรอ ทำไมถึงต้องเอาเงินจากคนอื่นด้วย?”
ซังหลิงนิ่งงันไปกับคำถาม พอตั้งสติได้ก็ยกเท้าถีบต้นขาเขาทันที
“คนอื่นที่ไหน นั่นพ่อ ๆ ของฉันต่างหาก!”
ฉินจ้าวหยวนคิดอย่างไรก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ ภรรยาของเขาก็ควรใช้เงินของเขาเท่านั้น แต่งงานกันแล้วแท้ ๆ ยังให้พ่อตามาให้เงินค่าขนมภรรยาอีก หรือพ่อตาจะคิดว่าเขาดูแลค่าใช้จ่ายของภรรยาไม่ไหว จนทำให้เธอต้องลำบาก?
ฉินจ้าวหยวนอดคิดเช่นนี้ไม่ได้
เขาพูดด้วยน้ำเสียงประนีประนอมว่า “ที่รัก ผมจะพยายามหาเงินให้มากขึ้น พอพ้นช่วงนี้ไปแล้ว ผมจะรับภารกิจเพิ่มอีกสักสองสามงาน เงินที่หาได้ทั้งหมดจะให้คุณ ดีไหม?”
ซังหลิงไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ “เงินของคุณก็ต้องให้ฉันอยู่แล้วนี่นา แล้วมันขัดกับที่พ่อ ๆ ให้เงินค่าขนมฉันตรงไหน?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น...” ฉินจ้าวหยวนไตร่ตรองคำพูด ก่อนถามหยั่งเชิงว่า “หรือว่าพ่อตาจะไม่พอใจผม?”