“แบบนี้สบายไหม? หนักขึ้นหรือเบาลง?”
ภายในห้องแต่งตัว เสียงทุ้มพร่าของผู้ชายฟังดูเย้ายวน
หลิงชุนชะงักมือที่กำลังผลักประตู ไม่คิดว่าจะมีคู่รักลักลอบมาพลอดรักกันอยู่ในห้องพัก
เธอหมดคำจะพูดจริง ๆ ดาราสาวคนหนึ่งที่ไม่ถูกกับเธอเอาเสียเลย จงใจสาดแชมเปญใส่ชุดราตรีของเธอเมื่อครู่ แล้วหลังจากนั้นก็แสร้งทำเป็นขอโทษอย่างใสซื่อ จนหลิงชุนแทบโมโหตาย
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ชุดราตรีของเธอยืมมา พอถูกแชมเปญหกใส่ เพื่อป้องกันไม่ให้ชุดเสียหาย เธอจึงต้องรีบร้อนขึ้นมาชั้นสองเพื่อทำความสะอาด
ผลคือมาเจอฉากชวนกระอักกระอ่วนเข้าให้
ผู้ช่วยที่ถือชุดสำรองยืนอยู่ด้านหลังเธอ เอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “เสี่ยวชุน ทำไมไม่เข้าไปล่ะ”
หลิงชุนชะงัก “อย่าพูด...”
แต่น่าเสียดายที่สายไปแล้ว
“แม่งเอ๊ย”
ภายในห้องแต่งตัวเงียบลง ก่อนจะมีเสียงสบถต่ำ ๆ อย่างเกรี้ยวกราดของผู้ชายดังขึ้น
แก้มของซังหลิงแดงระเรื่อ ดวงตาพร่าเลือนมองไปทางประตู แต่มีผนังกั้นอยู่ จึงมองไม่เห็นว่าเป็นใคร
จิงฉือจับข้อพับเข่าของเธอไว้ ใบหน้าขรึมลง หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน่องให้เธอ
เขาก้มลงจูบเธอเบา ๆ “ฉันออกไปดูหน่อย”
ขนตาชื้น ๆ ของซังหลิงหลุบลง กลิ่นอายเกียจคร้านแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“อืม”
จิงฉือคว้าเสื้อตัวเองมาสวมทางศีรษะ แล้วเดินออกไป กล้ามอกกำยำมีรอยกัดเป็นแผลเลือดซิบอยู่หลายรอย ดูน่ากลัวอยู่บ้าง
หลิงชุนดันผู้ช่วยให้ถอย ก่อนหันหลังคิดจะวิ่งหนี
จิงฉือหัวเราะเย็นชา “เข้ามาแล้วไม่รู้จักเคาะประตูหรือไง? อยู่บริษัทไหน ทำไมไม่มีมารยาทแบบนี้”