หลิงชุน: “……”
ซังหลิงเผยสีหน้าประมาณว่าเห็นแก่ที่รู้จักวางตัว ก่อนจะสวมหน้ากากอนามัย
“ทำให้ดีล่ะ”
เธอโบกมือให้หลีเยี่ยนซูอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก้าวออกจากห้องพัก
เฮ่ออวี้ฝานจิ๊ปากเบา ๆ เดินตามข้างเธอโดยเว้นระยะที่ไม่ทำให้ใครเข้าใจผิด ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ แล้วถามว่า “น้องสาว เธอเข้มงวดกับฉันขนาดนี้ เพราะชอบฉัน หรือทำเพื่อพี่ชายของเธอกันแน่?”
ยังไงตอนนี้เขาก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกับหัวเซิ่งแล้วนี่นา
ซังหลิงมองเขา “ทำไมเรียกฉันว่าน้องสาว”
เฮ่ออวี้ฝานทำหน้าซื่อ “ไม่ได้เหรอ?”
“ไม่ได้”
น้ำเสียงของซังหลิงเย็นชา “ฉันมีพี่ชายแค่คนเดียว”
“จิ๊ เซียวจิ้นหานนี่โชคดีจริง ๆ นะ”
เฮ่ออวี้ฝานยักไหล่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ส่วนในใจคิดอย่างไรนั้นก็ยากจะรู้ได้
ซังหลิงเดินออกมาแล้ว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหลีเยี่ยนซูยังไม่ได้บอกเธอว่าบทบาทต่อไปของเขาคืออะไร เธอจึงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังเดินกลับไป
“จะไปไหน?”
เฮ่ออวี้ฝานมองเธอ
“เกี่ยวอะไรกับนาย” ซังหลิงส่งเสียงฮึอย่างหงุดหงิด
พอเห็นว่าเธอกำลังมุ่งหน้าไปทางห้องพักของหลีเยี่ยนซู เฮ่ออวี้ฝานก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที
เขากอดอก ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเดินตามไปอีกครั้ง
เป็นคนประสาทจริง ๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนัก
ทางด้านหลีเยี่ยนซู หลิงชุนเพิ่งรวบรวมความกล้าขอเพิ่มเขาเป็นเพื่อน
ปกติหลีเยี่ยนซูไม่ปฏิเสธคำขอเล็กน้อยแบบนี้ สำหรับเขาแล้วตอนนี้เป็นเรื่องงาน ส่วนหลิงชุนที่กำลังตื่นเต้นดีใจจนใจพองโต กลับไม่รู้เลยว่าคนที่เธอเพิ่มเป็นเพื่อนคือบัญชีงานของหลีเยี่ยนซู