«ฉันลงไปแป๊บนึงนะ»
เซียวจิ้นหานเห็นท่าทางของจิงฉือเช่นกัน
เขาขบกรามแน่นอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาแดงก่ำด้วยความอิจฉา ในใจสาปแช่งเซียวจิ้นหานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไอ้ผู้ชายสารเลว ไอ้ผู้ชายสารเลว ไอ้ผู้ชายสารเลว—แค่เห็นเขาอยู่กับหลิงหลิงตามลำพังไม่ได้เลยหรือไง? เวลานิดเดียวก็ยังจะแย่งไปใช่ไหม?
ทำตัววางท่าเหมือนเป็นเมียหลวงอยู่ทุกวัน ที่จริงล่ะ? ก็แค่ผัวขี้หึง!
ไม่อย่างนั้นจะเรียกซังหลิงลงไปตอนนี้ทำไม
«ฉันไปด้วย»
ในใจจิงฉือคิดวนไปสารพัด แต่เวลาจริง ๆ ผ่านไปยังไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ
เขายิ้มกว้าง เผยเขี้ยวแตะริมฝีปากล่าง ท่าทางดูว่าง่ายอย่างยิ่ง «ฉันจะคอยป้อนอาหารให้เธอ»
เซียวจิ้นหานไม่ได้แปลกใจที่จิงฉือตามมาด้วย สุนัขตัวหนึ่งที่สลัดไม่หลุด แต่ยังดีที่ซื่อสัตย์—
เขาตบที่ว่างข้างตัวเบา ๆ ให้ซังหลิงนั่งลงข้างเขา
ในงานนี้ นอกจากสื่อบางส่วนกับเจ้าหน้าที่แล้ว ทุกคนล้วนแต่งตัวเต็มยศ ผู้ชายสวมสูทสั่งตัดอย่างพอดีตัว ส่วนผู้หญิงสวมชุดราตรีแบรนด์หรูหลากหลายแบบ ประชันความงามกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
ดังนั้นเมื่อมีเด็กสาวสวมแว่นกรอบดำ แต่งตัวธรรมดาแต่ยังปิดบังความงามไม่ได้ปรากฏตัวขึ้น จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ตกเป็นเป้าสายตา
เมื่อรู้สึกถึงสายตาสำรวจจากรอบด้าน ซังหลิงก็ขมวดคิ้ว ดันกรอบแว่นให้กระชับแล้วเลื่อนขึ้นเล็กน้อย
เธอเอ่ยช้า ๆ เพียงคำเดียว «น่ารำคาญ»
ถึงกับแอบบ่นอยู่ในใจว่าพี่ชายเรียกเธอลงมาทำไม
ไม่ชอบคนเยอะ ๆ แบบนี้เลย
เซียวจิ้นหานตบหลังเธอเบา ๆ แล้วกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน «พี่ผิดเอง»