“ไม่มี”
แววตาของเวยเซิงหลานมีคลื่นมืดไหววูบ น้ำเสียงแผ่วต่ำ
เมื่อไร้สายตาจากโลกภายนอก ภาพลวงตาที่ต้วนเฉินเฟิงทิ้งไว้บนตัวเขาก็เลือนหาย สุภาพบุรุษผู้สง่างามผุดผ่องกลับกลายเป็นชายหนุ่มหม่นหมอง ผิวซีดเผือด ริมฝีปากแดงฉาน
หญิงสาวเงยใบหน้าน้อย ๆ ขึ้น ดวงตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเขา
ราวกับกำลังมองเขาอยู่จริง ๆ
ซังหลิงได้ยินคำตอบของเขาแล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง ซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนแนบหูลงกับอกเพื่อฟังเสียงหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ
“ก็ได้ สามีบอกว่าไม่มี ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มี”
มือน้อยไล้ไปตามแขนของชายหนุ่ม ก่อนเลื่อนลงมาถึงฝ่ามือ นิ้วเรียวยาวเกี่ยวกระหวัดนิ้วมือเรียวแข็งแรงของเขา แล้วแกว่งเบา ๆ
“ถ้าอย่างนั้นสามี อยากจูบกันไหม?”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเขาครึ่งหนึ่ง เส้นผมดำขลับยิ่งขับให้ผิวพรรณขาวผ่อง ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว นางยั่วยวนเขาอย่างเปิดเผย—เวยเซิงหลานคิดเช่นนั้น
เขาก้มตัวเข้าหา ลมหายใจแผ่วเบา
ซังหลิงคิดว่าเขาจะจูบนาง จึงเชิดใบหน้าน้อย ๆ ขึ้นอีก ทั้งยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
ร่างทั้งร่างซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา ว่าง่ายและน่ารัก
เวยเซิงหลานกัดปลายลิ้น ความเจ็บแปลบทำให้เขาได้สติ ทว่าความปรารถนาที่อยากทรมานผู้อื่นซึ่งถูกกดข่มอยู่ในร่างกลับโหมขึ้นดุจไฟ เขาบีบคางแหลมของหญิงสาว ปลายนิ้วซีดลูบคลึงริมฝีปากอวบอิ่มของนาง
“อืม...” ซังหลิงเอนหนีไปด้านหลังเล็กน้อย แต่กลับพบว่ามืออีกข้างของชายหนุ่มกดแนบอยู่ตรงเอวด้านหลังของนางตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ไม่ถึงกับทำให้นางเจ็บ แต่ก็อย่าหวังว่าจะหลุดจากอ้อมแขนของเขาไปได้