มือของซังหลิงวางบนไหล่ชายหนุ่ม เธอขยับเข้าใกล้ใบหน้าเขา ดวงตาที่ไร้จุดโฟกัสสบกับเขา «ไม่เต็มใจจริง ๆ หรือ?»
มือของเวยเซิงหลานที่วางอยู่ตรงเอวด้านหลังของเธอกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย «อืม»
«ช่างเถอะ» ซังหลิงถูกปลอบจนหายงอนอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มแล้วเอื้อมมือไปบีบติ่งหูเขาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนหวานและรู้ใจ «ข้ารู้ว่าท่านพี่เดินทางมาเหน็ดเหนื่อย วันนี้ข้าซื้อของกินจากในเมืองมา แค่อุ่นก็ทานได้แล้ว»
พูดจบเธอก็ส่งเสียงฮึเบา ๆ «วันนี้ข้าจะยกโทษให้ท่าน»
หัวใจของเวยเซิงหลานคันยุบยิบ ราวกับถูกอุ้งเท้าขนนุ่มเกาเบา ๆ
เขาเอ่ยเสียงเบา «ขอโทษ»
ซังหลิงจุ๊บเขา «ยกโทษให้ก็ได้ แล้วตอนนี้ท่านพี่อารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยัง?»
เวยเซิงหลานชะงักงัน
ซังหลิงโอบคอเขาไว้ «ข้าอยากให้ท่านพี่มีความสุข หากเรื่องทางบ้านของท่านพี่ยังจัดการไม่เรียบร้อย ก็ไม่ต้องรีบกลับมา ข้ารอท่านได้»
เวยเซิงหลานรู้สึกเหลือเชื่อ
หญิงสาวมนุษย์ในอ้อมแขนเปราะบางและอ่อนโยนเช่นนั้น ราวกับเถาวัลย์ที่พึ่งพิงเขาอยู่ ทว่าพลังที่ติดตัวเธอกลับดูเหมือนจะโอบรับทุกสิ่งได้
ทำให้คนเต็มใจจมดิ่งอยู่ใต้ความอ่อนโยนของเธอ
ทำไมเธอถึงดีขนาดนี้นะ?
ต้วนเฉินเฟิงช่างโชคดีเหลือเกิน
เขากอดซังหลิงแน่น เอ่ยเสียงแหบพร่า «ขอโทษ»
ซังหลิงยิ้มจนดวงตาโค้ง «สามีทึ่ม»
คืนนั้น เวยเซิงหลานได้กินอาหารของมนุษย์
ยามค่ำคืนเขาโอบซังหลิงนอน หญิงสาวมนุษย์ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา ท่าทางพึ่งพิงเขาอย่างหมดใจ