เสียงที่คุ้นเคยทำให้คนทั้งสองในเพิงน้ำชาชะงักไปพร้อมกัน
“ท่านพี่?!”
หญิงสาวผู้มีน้ำเสียงเนิบช้าอ่อนโยนเป็นปกติ บัดนี้กลับเอ่ยเสียงสูงขึ้น เจือความยินดีที่ยากจะมองข้าม
เธอลุกพรวดขึ้นทันที ตั้งใจจะพุ่งไปทางผู้มาเยือน
แต่กลับเผลอเตะม้านั่งตัวเล็กจนล้ม ได้เพียงส่งเสียงร้องเบา ๆ ก่อนร่างจะร่วงลงพื้นตรง ๆ
“พี่หญิง ระวัง—”
อู่หลางรีบยื่นมือออกไป ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศ
เงาสีขาววูบผ่าน ชายหนุ่มรับซังหลิงไว้ได้อย่างมั่นคง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ พลันปะทะเข้ามาเต็มอ้อมอก
‘ต้วนเฉินเฟิง’ มือหนึ่งประคองแขนหญิงสาว อีกมือโอบเอวเธอไว้
เขาเพิ่งสังเกตว่าเอวของเธอคอดเล็กถึงเพียงนี้ ราวกับกิ่งหลิวที่อ่อนช้อยและยืดหยุ่น ทำให้เขาเผลอผ่อนแรงลง คล้ายกลัวว่าจะทำเธอเจ็บ
“ท่านพี่ กลับมาแล้วหรือ”
ซังหลิงซบอยู่ในอ้อมแขนของ ‘ต้วนเฉินเฟิง’ เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ผู้มาเยือน ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว มือเล็กดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ อย่างออดอ้อน
แววตาของ ‘ต้วนเฉินเฟิง’ ไหววูบ ก่อนจะขานรับเสียงต่ำ
มุมปากซังหลิงยกขึ้น เธอไม่รู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย จู่ ๆ ก็ขยับจมูกเหมือนสัตว์ตัวเล็ก ๆ แล้วโน้มเข้าไปดมบริเวณลำคอของเขาอย่างละเอียด
ลมหายใจอุ่นร้อนพัดผ่านราวสายลม แตะลงบนลำคอ
ลูกกระเดือกเด่นชัดของชายหนุ่มขยับขึ้นลง กรามเกร็งแทบเป็นเส้นตรง
“เป็นอะไรไป?”
เสียงของเขาต่ำลง แผ่นหลังแข็งทื่อ
ซังหลิงส่ายหน้า มือยังคงกำเสื้อเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะหนีไป ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “กลิ่นบนตัวท่านเปลี่ยนไปแล้ว”