“เสิ่นเจวี๋ย—”
ซังหลิงกำเสื้อของเสิ่นเจวี๋ยแน่น พลางหันกลับไปมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่น เจือเสียงสะอื้น “คะ...คุณรีบดูเร็ว ซังอวี๋ขยับหรือเปล่า...”
“ตาฝาดไปน่ะ”
เสิ่นเจวี๋ยย่อมไม่มีทางปล่อยให้ซังอวี๋มีโอกาสตื่นขึ้นมา
แต่ไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องพวกนี้ให้สาวน้อยฟังอย่างละเอียด
เขาบีบท้ายทอยของซังหลิงเบา ๆ
“อย่ามองเธอ มองฉัน”
“คุณบ้าไปแล้ว”
ซังหลิงถลึงตามองเขา ดวงตาแดงก่ำ
ปลายจมูกของหญิงสาวเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากแดงระเรื่อและนุ่มนวล
เสิ่นเจวี๋ยวางเธอลงบนโต๊ะ ใช้แขนทั้งสองข้างยันไว้ข้างตัวเธอ ก่อนโน้มกายลงมา
“ไม่ต้องกลัว”
เขาประกบริมฝีปากลงบนปากของซังหลิง หญิงสาวแหงนลำคอขึ้นเล็กน้อย เกิดเป็นส่วนโค้งงดงาม
ขาวผ่อง เรียวยาว
ซังหลิงถูกจูบจนเอนหนีไปด้านหลัง แต่ก็ถูกดึงกลับมาอย่างเอาแต่ใจ
สมองมึนงงไปหมด
เธอรู้สึกว่าไม่ควรเป็นแบบนี้
มันน่าอายเกินไป ในห้องนี้นอกจากเสียงลมหายใจที่พัวพันกันแล้ว ยังมีคนที่สามอยู่ด้วยนะ
ความคิดสับสนปั่นป่วน ไม่นานก็เละเทะไปหมด
ในราตรีมืดมิด อากาศร้อนระอุจนเหนียวหนืด
เสียงน้ำแผ่วเบา
หญิงสาวกัดหลังมือเบา ๆ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อข่มความรู้สึกพลุ่งพล่านในร่างกาย
เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผากเกลี้ยงเกลา
เธอก้มตาลง ขนตากะพริบไหวไม่หยุด
สายตามองไปยังเสิ่นเจวี๋ยที่อยู่ต่ำกว่าเธอมาก
ราวกับรู้ตัวว่าถูกจับจ้อง เสิ่นเจวี๋ยก็เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แววขบขันวาบผ่านนัยน์ตา
จากนั้นก็เลียริมฝีปาก