ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง พอเห็นเฉินอู่หลางนอนคว่ำอยู่บนพื้นราวกับใกล้ตาย พี่สะใภ้เฉินก็กำไม้ขนไก่ไว้แน่น ทั้งยังเจ็บปวดจนต้องคอยเช็ดน้ำตา
เมื่อเฉินอู่หลางเห็นซังหลิงมา เขาก็รีบลุกขึ้น พยายามทำท่าราวกับไม่เจ็บ
เขายิ้มยิงฟันให้ซังหลิง “พี่หลิงหลิง เหยาเหยาเป็นคนไปตามพี่มาหรือครับ?”
ซังหลิงพยักหน้าแล้วถามเขา “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากขึ้นหลิงซานล่ะ?”
เฉินอู่หลางเกาหัว ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ท่ามกลางสายตาเย็นเยียบราวกับจะฆ่าคนของเวยเซิงหลาน เขาตอบว่า “ก็แค่อยากลองดูครับ ช่วงนี้มีผู้บำเพ็ญเพียรมาที่หมู่บ้านตั้งเยอะ ผมยังเห็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ที่แม่พูดถึงอยู่ทุกวันด้วย”
แค่เป็นศิษย์สายนอกคนหนึ่งก็วางท่าผึ่งผายขนาดนั้นแล้ว
ถ้าได้เป็นศิษย์สายในล่ะ?
“เพี้ยะ!”
ลุงเฉินโมโหจนฟาดท้ายทอยเขาอย่างแรงหนึ่งที
“บำเพ็ญเซียน บำเพ็ญเซียน! คิดว่าใคร ๆ ก็มีรากเซียนหรือไง? ฉันว่าแกนี่ทะเยอทะยานเกินตัวจริง ๆ อยู่บ้านทำไร่ทำสวนดี ๆ ซะ ถ้ายังกล้าฝันอีก ฉันจะหักขาแกจริง ๆ!”
เฉินอู่หลางเชิดคอ ไม่ยอมรับปาก
พี่สะใภ้เฉินสั่งลูกชายอีกสองคน “ไปเอาเชือกมา มัดเขาไว้ให้ฉัน ใครก็ห้ามแก้มัดเด็ดขาด!”
ลูกชายคนเล็กยังอายุน้อย ทั้งยังไม่ว่านอนสอนง่ายเหมือนเหยาเหยา หากปล่อยให้มีโอกาส ไม่แน่ว่าเขาอาจแอบหนีไปหลิงซานกลางดึก
ซังหลิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา ปล่อยให้พี่น้องพากันมัดเฉินอู่หลางไปก่อน แล้วจึงเอ่ยว่า “พี่สะใภ้ ต่อให้มัดอู่หลางไว้ได้ชั่วคราว ก็ขังเขาไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกค่ะ ไม่อย่างนั้นก็ให้เขาลองดูดีไหมคะ?”