ผ่านไปอีกหลายวัน
ตอนซังหลิงไปตรวจรักษาที่โถงจงเซิง เธอได้ยินหมอชราพูดว่า ช่วงนี้มีผู้บำเพ็ญเพิ่มขึ้นมากในเมือง
ที่นี่ตั้งอยู่เชิงเขาหลิงซาน แต่แทบไม่เกี่ยวข้องกับชาวบ้านธรรมดา
คนไร้พรสวรรค์ ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังแตะไม่ถึงธรณีประตูของหลิงซาน
บนภูเขาหลิงซานมีสำนักศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในโลกบำเพ็ญเซียนตั้งอยู่ สำนักศึกษาแห่งนี้อยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางอำนาจ ผู้บำเพ็ญคนใดก็ตาม ขอเพียงผ่านการทดสอบค่ายกลตรงทางเข้าหลิงซานและขึ้นไปถึงข้างบนได้อย่างราบรื่น ก็จะเข้าเรียนได้ รับคำชี้แนะจากเซียน และแสวงหาหนทางสู่เซียน
ซังหลิงถามอย่างสงสัยว่า “ถ้าอย่างนั้น ผู้บำเพ็ญพวกนี้มาศึกษาหาความรู้กันหรือคะ?”
หมอชราตอบว่า “อาจมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นก็ได้ เช้านี้ตอนข้าเดินผ่านรถม้าที่แล่นผ่านหน้าโรงยา ยังเห็นตราประจำตระกูลเหออยู่เลย”
“ตระกูลเหอหรือคะ?” ซังหลิงนึกขึ้นได้ นี่คือตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนที่แม่ของเหยาเหยาเคยบอกว่ามีญาติอยู่ด้วยเมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่หรือ?
“ใช่แล้ว” หมอชราลูบเครา สีหน้าเคร่งขรึม “หวังเพียงว่าเซียนจะต่อสู้กันโดยไม่พาลสร้างความเดือดร้อนให้พวกปุถุชนอย่างเรา”
ชายชราผู้ล่วงเข้าสู่วัยเจ็ดสิบถอนหายใจ
ซังหลิงปลอบเขา “ต้องไม่เป็นไรแน่ค่ะ”
ระหว่างที่กำลังพูดคุย เด็กฝึกงานในร้านยาก็ชะโงกหน้าเข้ามา ยิ้มร่าแล้วเอ่ยว่า “พี่หลิงคะ สามีมารับอีกแล้ว!”
ซังหลิงยิ้มน้อย ๆ “ได้จ้ะ บอกเขาว่าฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้”
เธอลาหมอชรา ใช้มือยันโต๊ะลุกขึ้น กำไม้เท้าคลำทางแล้วเดินออกไป