ความคิดในใจของหมิงอิน: โอ้~ อ่อนโยนจัง~
นางกลิ้งเข้าไปในมือซังหลิงเองโดยอัตโนมัติ
ฮูหยิน! ลูบข้าหน่อย!
เมื่อสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของแมวป่าตัวนี้ ซังหลิงก็เบิกตากว้างอย่างยินดี ก่อนจะลูบใบหูของมันเบา ๆ
“ท่านพี่ มันชอบฉันค่ะ”
เดิมทีเวยเซิงหลานกำลังจ้องหมิงอินด้วยแววตาเย็นเยียบ พอได้ยินเสียงซังหลิง มุมปากก็พลันคลี่เป็นรอยยิ้มอ่อนโยน “หลิงหลิงดีขนาดนี้ คนที่ไม่ชอบเธอต่างหากที่ตาบอด”
“คุณเอาใจฉันเก่งขึ้นทุกวันเลยนะคะ”
ซังหลิงถูกเอาใจจนยิ้มหน้าบาน
หมิงอินนอนอยู่กลางฝ่ามือนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของฮูหยิน ดวงตากลอกไปมาอย่างรวดเร็ว โอ้โห นี่ใช่ท่านจอมมารจริง ๆ หรือเนี่ย?
เหมือนถูกแย่งร่างไปเลย
เวยเซิงหลานปล่อยให้ซังหลิงลูบมันอีกสองสามครั้ง ก่อนจะฉวยโอกาสก้มลงดึงนางขึ้นมา “พอแล้ว แมวป่า สกปรกเกินไป”
หมิงอินโมโหจนร้องโวยวายในปากแมว: ฉันไม่ได้สกปรกสักหน่อย!!
ซังหลิงลุกขึ้นยืน “ฉันว่ามันเลี้ยงตัวเองได้ดีนะคะ ท่านพี่ เอาอะไรให้มันกินหน่อยสิ”
หมิงอินแหงนหน้าจ้องเวยเซิงหลาน แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ฮูหยินชอบฉัน!
เวยเซิงหลานแค่นหัวเราะ แล้วสะบัดมือส่งมันไป
ชั่วขณะที่หมอกดำห่อหุ้มร่าง หมิงอินก็ได้ยินจอมมารไร้ยางอายของนางพูดเอาใจฮูหยินว่า “มันไปแล้ว”
วินาทีต่อมา ร่างของนางก็พุ่งลิ่วออกไป หมิงอินกรีดร้องในใจ: อ๊ากกก เวยเซิงหลาน นายมันไม่เล่นตามกติกา!!
ซังหลิงกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ “อ้าว ไม่เป็นไรค่ะ… ถ้าอย่างนั้นท่านพี่วางอาหารไว้ในลานสักหน่อยนะคะ เผื่อมันกลับมาอีก”