วันรุ่งขึ้น ซังหลิงถูกจ้าวเสี่ยวเหมยปลุก ในห้องหวังหลิงหลิงไม่อยู่แล้ว
บนโต๊ะมีโจ๊กหนึ่งชามกับไข่ต้มสองฟอง
“พี่ซังหลิง นี่พี่ชายของพี่เอามาให้ตั้งแต่เช้า ยังอุ่น ๆ อยู่เลย รีบลุกมากินเถอะ เดี๋ยวเย็นหมดนะ”
ซังหลิงขยี้ตา เพิ่งย้ายมาอยู่ชนบท เธอยังตั้งตัวไม่ทันว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน
พอลืมตาเห็นผนังดินฉาบ เธอถึงได้สติ อ้อ ตอนนี้เธอมาเป็นเยาวชนผู้มีการศึกษาในชนบท ห่างไกลจากบ้านเกิดหลายพันลี้แล้ว
“เสี่ยวเหมย พี่สามของฉันล่ะ?”
จ้าวเสี่ยวเหมยตอบว่า “เขาไปสหกรณ์กับฉินจื้อแล้ว อ้อใช่” เธอมองสีหน้าซังหลิงอย่างระมัดระวัง “พี่ชายเธอยังบอกด้วยว่า อย่าร้องไห้ เดี๋ยวเขาจะซื้อของอร่อย ๆ มาให้...”
ซังหลิง “...”
เธอสูดจมูก กลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาไม่ให้ไหลออกมาอย่างยากเย็น
“ซังเหล่ยตัวร้าย!”
ทำไมถึงเอาเรื่องทุกอย่างไปเล่าให้คนนอกฟังด้วย! เธอยังจะเหลือหน้าบ้างไหม!
ซังหลิงเปิดผ้าห่มออก ก่อนจะหนาวจนตัวสั่น
“เธอใส่เสื้อผ้าในผ้าห่มก็ได้นะ จะได้ไม่หนาว ฉันก็ใส่เสื้อผ้าในผ้าห่มเหมือนกัน” จ้าวเสี่ยวเหมยรีบส่งเสื้อผ้าให้เธอ
ซังหลิงกอดเสื้อผ้า สวมเสื้อไหมพรมใต้ผ้าห่มเสร็จก็กระโดดลงจากเตียง
ซังเหล่ยรู้จักน้องสาวตัวเองดี เธอรักความสะอาด เมื่อคืนเขาจึงต้มน้ำร้อนไว้สองกา ซังหลิงใช้ไม่หมด พอตอนเช้าก็เอามาผสมน้ำอุ่นแปรงฟันได้พอดี ไม่ต้องเสี่ยงฟันแข็งจนหลุดเพราะความหนาว