ซังเหล่ยไม่รู้เลยว่าในหัวของเพื่อนสนิทกำลังคิดอะไรอยู่
ตอนนี้เขากำลังกอดน้องสาวที่ออดอ้อนอยู่ รู้สึกชื่นใจเป็นที่สุด หัวใจหวานละมุนราวกับได้กินน้ำผึ้ง
“มาปลอบพี่อีกแล้วใช่ไหม? ตอนเพิ่งเจอพี่เมื่อกี้ทำเก่งอะไรขนาดนั้นล่ะ?” เขาเลียนเสียงซังหลิงเมื่อครู่ “ซังเหล่ย! ทำไมเพิ่งมาถึง!”
พูดจบ ตัวเองก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่เสียก่อน
ซังหลิงบอกว่าซังเหล่ยช่างน่ารำคาญ ไม่เจอกันตั้งสองปีแล้วยังทำตัวแบบนี้อีก
“พี่น่ารำคาญที่สุดเลย ไปให้พ้น ๆ ตอนนี้ฉันไม่คิดถึงพี่แล้วสักนิด”
“ปากไม่ตรงกับใจ ไม่คิดถึงพี่แล้วทำไมกอดแน่นขนาดนี้ล่ะ?”
ซังหลิงกลอกตา “พี่ลองฟังตัวเองพูดหน่อยไหม ปล่อยมือจากไหล่ฉันเดี๋ยวนี้!”
เธอถูกกอดไว้แบบนี้ แล้วจะเดินไปได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อได้กลิ่นบุหรี่ในอากาศ เธอก็ยิ่งหงุดหงิด “ปล่อยได้แล้ว ตัวพี่เหม็นมาก”
ซังเหล่ยทำปากเบี้ยว “ยัยน้องเหม็น เธอนั่นแหละเหม็น”
“ก็เหม็นจริง ๆ นี่ ตัวพี่มีกลิ่นบุหรี่เต็มไปหมด เหม็นจะตาย!”
“จิ๊ จมูกหมาหรือไงเธอน่ะ!”
ถึงซังเหล่ยจะพูดอย่างนั้น แต่ก็ยอมปล่อยเธอ
เขาหันไป ตั้งใจจะบอกฉินจื้อให้ดับบุหรี่เสีย น้องสาวเขาทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้
แต่กลับเห็นฉินจื้อโยนบุหรี่ลงพื้นอย่างสงบนิ่ง แล้วใช้ปลายรองเท้าขยี้จนดับ
ซังเหล่ยตบไหล่เขา “เพื่อนเอ๋ย รู้จักดูสถานการณ์ดีนี่”
ฉินจื้อปัดมือเขาออก
“พรุ่งนี้ต้องไปประชุมที่สหกรณ์ เธอจะกลับไหม?”
ซังเหล่ยก็อยากคุยกับซังหลิงให้เต็มที่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ดึกแล้ว แถมข้างนอกยังหนาว พวกผู้ชายอย่างพวกเขาหนังหนาเนื้อทน ไม่เป็นไรหรอก แต่อย่าให้น้องสาวเขาหนาวก็พอ