“ทำยังไงดีล่ะ!!” เฉินมู่เสวี่ยร้อนใจขึ้นมา
เธอหันไปหา ซังหลิง โดยไม่สนใจความกลัวอีก รีบถามว่า “เธอกลับร่างเดิมได้ไหม? อาจารย์จี้รู้หรือเปล่าว่าเธอเป็นกระต่ายแปลงกาย?”
ทุกสิ่งที่ซังหลิงมองเห็นล้วนเป็นสีแดงฉาน
เธอกระวนกระวาย เดินวนไปมาอยู่กับที่ อยากออกไปจากบริเวณนี้
เห็นเธอยังสงบนิ่งแบบนี้ เฉินมู่เสวี่ยแทบจะร้อนใจตายอยู่แล้ว
เธอกระทืบเท้า “งั้นก็รีบกลับร่างเดิมสิ! ถ้าอาจารย์จี้ไม่เชื่อเธอจะทำยังไง?”
แต่เฉินมู่เสวี่ยไม่รู้เลยว่าซังหลิงไม่ใช่ไม่อยากกลับร่างเดิม หากแต่กำลังรู้สึกไม่สบายใจ—
เธอเคยให้ลู่หมิงเฉียวเห็นพลังพิเศษของกระต่ายเท่านั้น แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็ยังไม่เคยเห็น
เธอยังจำได้ว่าตอนเพิ่งเข้ามา คนพวกนี้มองเธอเป็นสัตว์ประหลาด
หัวใจในอกเต้นรัวจนซังหลิงอยากหาที่หลบซ่อนเต็มที
ต่างจากคนอื่น อิ่นซือเหมี่ยวเคยเลี้ยงกระต่ายมาก่อน
อีกทั้งยังเป็นคนช่างสังเกต ในห้องทดลองของจี้ชิงอัน เธอเป็นคนที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุด พอเข้ามาแล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อม เธอก็สังเกตเห็นเสื้อผ้าบนตัวซังหลิงทันที
เธอรับรู้ได้ว่าซังหลิงกำลังไม่สบายใจ จึงเดินวนไปมา
เธอเรียกเฉินมู่เสวี่ยออกไป
เฉินมู่เสวี่ยไม่ค่อยเต็มใจ “แต่ว่าเธอ...”
อิ่นซือเหมี่ยวถามว่า “ถ้ากลับร่างเดิมแล้วเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าล่ะ?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
จี้ชิงอันรีบเดินเข้ามาแล้ว
เพียงมองแวบเดียว เขาก็เห็นกระต่ายยักษ์ที่ร่างเล็ก ๆ ของเฉินมู่เสวี่ยบังไว้ไม่มิด ขนปุกปุยราวกับตุ๊กตากระต่ายที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีต