ซังหลิงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ตอนกินข้าวจึงทำเมินใส่จี้ชิงอัน
คนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา ต่างพากันลดตัวตนลงโดยไม่รู้ตัว
กินข้าวเสร็จ อิ่นซือเหมี่ยวบอกว่าจะออกไปฆ่าซอมบี้เพื่อฝึกฝนสักหน่อย
พวกนักศึกษาชายหลายคนก็เอ่ยว่าจะไปด้วย
จี้ชิงอันจัดทหารรับจ้างสองคนให้ตามพวกเขาไป
ซังหลิงลูบท้อง ใจพลันหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
จี้ชิงอันคอยสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของซังหลิงอยู่ตลอด “หลิงหลิง เป็นอะไรไป?”
ซังหลิงเหลือบมองเขา “จี้ชิงอัน ตอนนี้อย่าพูดกับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันอาจห้ามตัวเองไม่ให้ลงมือกับคุณไม่ไหว”
จี้ชิงอันอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“อย่างนั้นเหรอ หลิงหลิงดุจังเลย” แต่เขากลับโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้ “แต่ถ้าหลิงหลิงอยากตี ก็ตีเลยนะ ฉันไม่โกรธหลิงหลิงหรอก”
ซังหลิงพูดไม่ออก กลอกตาใส่แล้วผลักหน้าเขาออกไป
“จี้ชิงอัน คุณนี่มันป่วยชัด ๆ!”
แรงมือออกจะมากไปหน่อย คนนอกที่ได้ยินคงนึกว่าจี้ชิงอันโดนตีเข้าแล้ว
เฉินมู่เสวี่ยแอบปิดประตู ก่อนดึงเซี่ยถงถงออกไป
เดิมทีเธอมีเรื่องเรียนสองสามข้ออยากถามจี้ชิงอัน
คนกลุ่มนี้ที่จี้ชิงอันพามาด้วย คงเป็นเพราะเขาอยากฝึกให้เป็นผู้ช่วยของตัวเอง ระหว่างทางนักศึกษาหลายคนจึงไม่เคยหยุดเรียนรู้เลย
ซังหลิงเห็นเข้า ก็ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
“จี้ชิงอัน บอกมาตรง ๆ เลย สรุปจะส่งฉันกลับหรือเปล่า ถ้าไม่ส่ง ฉันกลับเองก็ได้!”
“อา... ส่งสิ แค่หลิงหลิงรอฉันก่อนได้ไหม? ฉันส่งคนไปเคลียร์เส้นทางแล้ว”
ซังหลิงกอดอก
จี้ชิงอันกล่าว “ฉันสาบานว่าอย่างช้าที่สุดก็ช่วงเย็น ฉันจะส่งหลิงหลิงกลับบ้านให้ได้”