ซังหลิงก้มตาลง หยดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงแหมะลงบนหลังมือของจี้ชิงอัน
ลมหายใจของเขาชะงักงัน
เขาจ้องมองหยดน้ำตาที่ค่อย ๆ ซึมแผ่ไปตามลายผิว ความรู้สึกประหลาดบางอย่างค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นในใจ
“อย่าร้องนะ หลิงหลิง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ ไม่มีใครมีสิทธิ์โทษคุณทั้งนั้น”
ต่อให้เซี่ยถงถงไม่ผิด แต่ในวินาทีที่ซังหลิงหลั่งน้ำตา เซี่ยถงถงก็มีความผิดถึงตายแล้ว
ปลายนิ้วของจี้ชิงอันแผ่กลิ่นหอมของพืชพรรณที่ช่วยปลอบประโลมใจ เขาค่อย ๆ เช็ดความชื้นตรงหางตาของซังหลิงออก
เขาจูงซังหลิงไปนั่งตรงตำแหน่งเดิมของตัวเอง
เขากดไหล่ซังหลิงไว้ ยืนอยู่ด้านหลังเธอในท่าทางที่พร้อมปกป้องอย่างเต็มที่
สายตาสงบนิ่งกวาดผ่านผู้คนมากมายที่อยู่ในเหตุการณ์
คำแรกที่เขาพูดคือ “ปลุกเธอขึ้นมา”
สภาพของเซี่ยถงถงน่าเวทนาอย่างยิ่ง ทว่าน้ำเสียงของจี้ชิงอันกลับเย็นชาไร้ความปรานี
เมื่อจี้ชิงอันออกคำสั่ง ทหารรับจ้างก็ลงมือทำตามทันที
พวกเขาล้วนเป็นมือเก่าด้านการทรมาน แค่ปลุกคนคนหนึ่งให้ตื่นเป็นเรื่องง่ายมาก
เซี่ยถงถงรู้สึกเจ็บแปลบ ก่อนจะลืมตาขึ้นพรวดด้วยความตกใจ เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างหวาดกลัว
เธอนอนอยู่บนพื้นเพียงลำพัง ส่วนคนอื่น ๆ ยืนอยู่ห่างออกไปบ้าง ใกล้บ้าง มองลงมาที่เธอจากเบื้องบน
ซังหลิงกลายเป็นคนเดียวในที่นี้ที่ได้นั่งอยู่
เซี่ยถงถงสั่นสะท้าน แววตาวูบไหวด้วยความรู้สึกผิดอย่างรวดเร็ว
เรื่องที่เธอทำถูกเปิดโปงแล้วหรือ? เป็นไปไม่ได้… กล้องวงจรปิดที่นี่เสียไปนานแล้ว อีกอย่าง เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะฆ่าเฉินมู่เสวี่ยด้วยซ้ำ…