「อยู่บนรถ」
ลู่หมิงเฉียวไม่ได้พูดอะไรกับคำตำหนิของซังหลิง
กลับทำให้ซีตงหลิงอดมองเขาอีกสองครั้งไม่ได้ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างแนบเนียน ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าท่าทีของลู่หมิงเฉียวที่มีต่อซังหลิงแปลก ๆ —
ปกติเขารำคาญซังหลิงจะตายไม่ใช่หรือ ที่คอยพาเธอเดินทางฝ่าหายนะมาได้ตลอด ก็เพราะรับปากน้าของเธอไว้ไม่ใช่หรือ?
แล้วตอนนี้มันเรื่องอะไรกัน?
「กลับขึ้นรถก่อนเถอะ」ลู่หมิงเฉียวขยับตัวอย่างแนบเนียน บดบังสายตาที่ซีตงหลิงใช้จับจ้องซังหลิง
เขาลงมือให้เธอเห็นต่อหน้า ใช้พลังสายฟ้ากำจัดซอมบี้ไปหลายตัว
ซีตงหลิงเม้มริมฝีปาก เธอจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่านี่คือการข่มขู่จากลู่หมิงเฉียว
เธอกำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อติดตามซังหลิงอยู่พอดี
ซังหลิงจึงเอ่ยว่า「พี่ กลับไปกับฉันนะ」
ลู่หมิงเฉียวจับหญิงสาวยัดเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ
เธอเกาะขอบหน้าต่างรถ ดวงตากลมโตสีดำสนิทเป็นประกายใสแจ๋วจ้องมองอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน
ลู่หมิงเฉียวเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนขึ้นไปนั่งที่คนขับโดยไม่พูดอะไร
ซีตงหลิงรีบกล่าวว่า「งั้นต้องรบกวนแล้ว」
「เอ๊ะ?」ซังหลิงยิ้ม เผยฟันขาวราวหิมะ ดูสดใสร่าเริงอย่างยิ่ง「พี่เกรงใจจังเลยนะ!」
แต่พอคิดอีกที อารมณ์ของเธอก็หม่นลง
「ตอนอยู่ในโลกาวินาศคงลำบากมามากสินะ…」
ความสงสารที่เผยออกมาอย่างเลือนรางทำให้ซีตงหลิง ซึ่งเพิ่งเผลอเหม่อมองรอยยิ้มของซังหลิงจนดึงสติกลับมาไม่ทัน ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่
เธอเปิดประตูขึ้นรถ แล้วกล่าวขอโทษลู่หมิงเฉียว บอกว่าทำรถเขาเปื้อนแล้ว