ครั้งก่อนตอนทำความสะอาด ลู่หมิงเฉียวก็ถือโอกาสโยนข้าวของทุกชิ้นที่ลู่เหลียงไฉเคยใช้ในห้องข้าง ๆ ทิ้งไปหมดแล้ว
ซีตงหลิงยืนอยู่หน้าประตู เคาะเบา ๆ สองครั้ง «ฉันเข้าไปนะ?»
ลู่หมิงเฉียวตอบ «อืม ทางนี้»
ซีตงหลิงเดินเข้าไป «รบกวนพวกคุณแล้ว»
น้ำเสียงของเธออ่อนโยน
ลู่หมิงเฉียวเอียงศีรษะเล็กน้อย ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไป จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือออกมา—
เพียะ!
มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูไว้ ขวางทางซีตงหลิง
ซีตงหลิงมองเขา
ลู่หมิงเฉียวเอ่ยเสียงเย็น «ฉันไม่คิดจะเอาเรื่องว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร แต่ถ้าซังหลิงได้รับอันตรายแม้แต่นิดเดียวเพราะเธอ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่»
ซีตงหลิงถาม «คุณพูดอะไรของคุณ หลิงหลิงเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของฉัน ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไง»
ลู่หมิงเฉียวยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนชักแขนกลับแล้วเดินจากไปโดยไม่หันมามอง
ห้องฝั่งตรงข้าม
ซังหลิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา มือเล่นโทรศัพท์ที่แบตหมดแล้วอย่างเบื่อหน่าย
ลู่หมิงเฉียวเดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมา พอนั่งลงแล้วก็วางเธอบนตัก
ซังหลิงเตะเขาอย่างหงุดหงิด «ลู่หมิงเฉียว ปล่อยฉันลงนะ อย่าคิดว่าตัวเองเป็นโซฟาให้นั่งได้เชียว!»
ลู่หมิงเฉียวกดเอวเธอไว้ ไม่ยอมให้ดิ้นหลุด
เขาหยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาจากมิติ «อย่าซน มาดูเจ้านี่กัน»
ซังหลิงเหลือบมองของในมือเขา
เธอเบ้ปากอย่างอยากรู้อยากเห็น ก่อนรับมันมา
«นี่ใช้ยังไงเหรอ»
แน่นอนว่าเธอเคยเห็นของแบบนี้ แต่เธอเป็นสาวน้อยวัยขนาดนี้ จะเคยสังเกตเจ้านี่ในระยะใกล้ได้ยังไงกัน!