ซังหลิงลองตั้งใจสัมผัสความรู้สึกดูจริง ๆ
จากนั้นก็ทำหน้าขึงขัง ก่อนบอกลู่หมิงเฉียวอย่างจริงจังว่า “ลูกขยับอยู่ในท้องฉัน”
ลู่หมิงเฉียว “……”
ซังหลิงพูดอย่างจริงจังจนลู่หมิงเฉียวใจเต้นแรงแทบขึ้นมาจุกคอ
ในโลกาวินาศ พืชและสัตว์ต่างวิวัฒนาการ แล้วทำไมมนุษย์จะวิวัฒนาการไม่ได้ล่ะ?
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ช่วงแรกของโลกาวินาศ ซังหลิงก็สามารถปลอมตัวเป็นกระต่ายได้แล้ว
นี่ก็เป็นพลังพิเศษอย่างหนึ่ง
ลู่หมิงเฉียวเริ่มกระวนกระวาย จู่ ๆ ก็อุ้มซังหลิงลุกขึ้น
“เราออกไปข้างนอกกันสักหน่อย”
ซังหลิงตกใจจนสะดุ้ง สัญชาตญาณทำให้เธอโอบคอลู่หมิงเฉียวไว้
เธอต่อว่าเขา “ลู่หมิงเฉียว คุณอยากตายหรือไง! ลูกฉันตกใจหมดแล้ว!”
ลู่หมิงเฉียวพลันก้าวช้าลง
“ขอโทษนะ ฉันจะค่อย ๆ ไป”
เขาพาซังหลิงเข้าไปในห้องนอน แล้วหยิบเสื้อผ้าสำหรับออกไปข้างนอกจากตู้เสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้เธอ
ซังหลิงยกแขนขึ้น แล้วก็ยกเท้าขึ้น
เธอขมวดคิ้ว มองลู่หมิงเฉียวที่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้า กำลังสวมถุงเท้าให้เธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก
เธอตั้งใจจะทำให้ลู่หมิงเฉียวเป็นหมาเชื่อง ๆ ไม่ใช่หรือ แต่…เรื่องราวของพวกเขาตอนนี้ชักจะไม่ค่อยถูกทางแล้วหรือเปล่า?
“ลู่หมิงเฉียว คุณจะพาฉันออกไปเหรอ? หรือว่าจะไปหาจี้ชิงอัน?”
ลู่หมิงเฉียวคิดจะทำเช่นนั้น ต่อให้ชาตินี้เขาไม่อยากพบเจ้าคนเจ้าเล่ห์คนนั้นอีกเลยก็ตาม
แต่เพื่อสุขภาพของซังหลิง เขาจำเป็นต้องไปอีกครั้ง
ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ตอนนี้ลู่หมิงเฉียวไม่อาจวางใจให้ซังหลิงคลาดสายตาได้เลย