เซี่ยสุยถูกบีบคั้นจนหยาดน้ำตาร่วงลงมาในพริบตา
เขากุมมือซังหลิงไว้ “หลิงหลิง ขอโทษ... ขอโทษ... ตีฉันอีกสักสองสามครั้งได้ไหม ฉันจะไม่ทำเรื่องที่คุณไม่ชอบอีกแล้ว อย่า... อย่าทิ้งฉันไป”
มือของซังหลิงถูกกดแนบอยู่ข้างแก้มเขา ตรงที่โดนตบร้อนผ่าวจนลวกมือ
สภาพของเซี่ยสุยช่างน่าสงสารเหลือเกิน
ซังหลิงเองก็ชอบความเอาใจใส่และรู้ความของเซี่ยสุยยามที่เขาไม่คลุ้มคลั่งเป็นพิเศษ
เธอลูบไล้ผิวของเขาเบา ๆ ราวกับตอบรับ
“ไม่มีครั้งหน้า”
ก้อนหินยักษ์ในใจเซี่ยสุยพลัน—ปัง! ร่วงลงสู่พื้นเสียที!
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ขนตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตา
“จะไม่ทำอีกแล้ว ไม่มีวันทำอีก...”
เมื่อก่อนไม่เคยได้ครอบครอง เขายังพอควบคุมตัวเองให้เฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ ได้ แต่เมื่อได้ครอบครองแล้ว ใครจะยอมเสียมันไปอีก?
ถ้าซังหลิงไม่ต้องการเขา เซี่ยสุยก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำเรื่องบ้าคลั่งแค่ไหน!
เพราะฉะนั้น...
คุณรักในแบบของคุณ ส่วนฉันก็รักในแบบของฉัน
วันนี้ซังหลิงเหนื่อยมามากแล้ว “ขึ้นรถ พาฉันกลับบ้าน”
เซี่ยสุยพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้”
เขาพยายามยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก
ในใจเขาเกลียดจนอยากถลกหนังแล่กระดูกโจวชีเสวี่ยเต็มที ไอ้สารเลว ไอ้สารเลว ไอ้สารเลว!
ไอ้ตัวต่ำต้อยที่มาทีหลัง แถมยังเป็นของเล่นที่ไม่รู้ว่าบนเวทีเคยเอาใจ ‘ผู้หญิง’ มาแล้วกี่คน มีสิทธิ์อะไรได้หลิงหลิงไป!
ทุกอย่างนี้เดิมทีควรเป็นของเขา
ระหว่างขับรถ ความคิดฟุ้งซ่านยังคงผุดขึ้นในหัวเขาอย่างควบคุมไม่ได้
ในมุมที่ซังหลิงมองไม่เห็น ดวงตาของเขาแดงก่ำไปหมด