บทที่ 107 เลขาผู้หม่นหมองของท่านประธานจอมเผด็จการ 37
ซางอิงฉีรู้สึกอัดอั้นสุดขีด เขาสวมชุดนอนยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับฮั่วฉี่เฉิน
ฮั่วฉี่เฉินยังคงประชดประชันเยาะเย้ย “โอ้ นี่ไม่ใช่บ้านของนายเองหรอกเหรอ? ทำไมถึงโดนไล่ออกมาเหมือนกันล่ะ?”
ซางอิงฉีกอดอก “คิดว่านายพิเศษตรงไหนนักหรือไง”
ถ้าเขาไม่พูดก็คงไม่เป็นไร แต่พอพูดขึ้นมา ฮั่วฉี่เฉินก็ยิ่งแค้นจนแทบคลั่ง
“ซางอิงฉี นายยังมียางอายอยู่ไหม! นายเพิ่งรู้จักหลิงหลิงได้ไม่กี่วัน ก็กล้าหลอกเธอให้มีอะไรด้วยแล้ว!”
ซางอิงฉีถาม “นายอิจฉาเหรอ? หลิงหลิงเป็นฝ่ายนอนกับฉันเองนะ—”
พูดแบบนี้แล้วฮั่วฉี่เฉินจะโกรธจนสติแตกหรือเปล่า?
และความจริงก็เป็นเช่นนั้น
ฮั่วฉี่เฉินซัดหมัดใส่ใบหน้าชวนโดนต่อยของซางอิงฉีเต็มแรง
“นายจะไสหัวไปเมื่อไหร่! รีบกลับประเทศวายไปเลย ชาตินี้อย่ากลับมาอีกจะดีที่สุด!”
มุมปากของซางอิงฉีมีเลือดซึมออกมา
เขาสบถเสียงต่ำ “น้องชาย ในฐานะคนประเทศหัว นายก็น่าจะรู้ดีกว่าคนอื่นว่าต่อยคนไม่ควรต่อยหน้า”
วินาทีถัดมา หมัดที่พุ่งแหวกอากาศก็ตอบโต้กลับอย่างหนักหน่วง!
เขาไม่ได้คิดจะรักใคร่กลมเกลียวกับพี่น้องอะไรทั้งนั้น
ฮั่วฉี่เฉินก็คงคิดเหมือนกัน
ระหว่างที่ซังหลิงเปลี่ยนเสื้อผ้า ระบบก็โผล่ออกมาดูเรื่องสนุกอีกครั้ง
จากนั้นก็กลับไปรายงานซังหลิง
“นายหญิง พวกเขาตีกันอีกแล้วค่ะ”
ซังหลิงถอนหายใจเบา ๆ “แบบนี้ฉันลำบากใจจริง ๆ นะ”
ระบบก็เห็นด้วย “พวกเขาอยู่ด้วยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง? เหมือนผู้ชายในโลกก่อนสิ เรียบร้อยจะตาย!”
เห็นได้ชัดว่ามันลืมไปแล้วว่า ก่อนจะ ‘คืนดี’ กัน ผู้ชายสองคนนั้นเคยตีกันจนเข้าโรงพยาบาล