หลัวซ่าหลี่หายใจหอบหนัก จ้องซังหลิงกับซีไลเออร์ ก่อนทิ้งคำพูดด้วยความโกรธว่า “คอยดูกันต่อไปเถอะ!”
พูดจบก็เดินฉับ ๆ จากไป
อากาศกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ซีไลเออร์สัมผัสได้ว่าคุณหนูซังกำลังมองสำรวจเขา โชคดีที่แสงสลัว ไม่อย่างนั้นคงเห็นชัดว่าใบหน้าเขาแดงแค่ไหน
“คุณหนูซังรู้ไหมครับว่าผมอยู่แถวนี้?” ซีไลเออร์เกาหัวอย่างเขิน ๆ หูขยับไหว ขณะถามคำถามนี้ก็อดคาดหวังขึ้นมาไม่ได้
ถ้าซังหลิงรู้ แปลว่าเธอคอยสนใจเขาอยู่หรือเปล่า?
“ไม่รู้หรอกค่ะ” ซังหลิงแกว่งขาอย่างเบื่อหน่าย แขนข้างหนึ่งเท้าบนเข่า “ฉันพูดไปเรื่อย แค่ตั้งใจยั่วโมโหเธอเท่านั้นเอง”
ความหวังพังทลายลงอย่างรวดเร็ว
หูของซีไลเออร์ลู่ตก “อ้อ...”
“แต่คุณก็รู้ใจดีนะคะ” ซังหลิงเหลือบมองเขา ก่อนชี้ไปยังที่นั่งข้าง ๆ “งั้นฉันจะให้โอกาสคุณ เป็นบอดี้การ์ดให้ฉันชั่วคราวจนกว่างานประมูลนี้จะจบ”
หูของซีไลเออร์ผงกตั้งขึ้นทันที
ดวงตาราวกับเปล่งประกายระยิบระยับ
เขาตบอกตัวเอง “คุณหนูซังวางใจได้ครับ ผมจะปกป้องคุณให้ดีแน่นอน!!”
เด็กหนุ่มพูดราวกับกำลังปฏิญาณ สีหน้าจริงจังเป็นพิเศษ ก่อนเลือกนั่งห่างจากซังหลิงมากที่สุด
ดวงตาคู่หนึ่งไม่กล้าเหลือบมองไปทางอื่น เอาแต่จับจ้องทุกคนที่เดินผ่านอย่างระแวดระวัง
ซังหลิง “...”
ระบบหัวเราะลั่นจนกลิ้งไปมา “ฮ่า ๆ ๆ ไอ้ทึ่มนี่มาจากไหนกัน! ฉันยอมแพ้จริง ๆ!”