ไป๋รั่วหลีรู้สึกอบอุ่นในใจ เธอยิ้มบาง ๆ “ฉันจะระวังตัวให้ดี”
เธอไม่ได้รับความห่วงใยจากใครมานานมากแล้ว
เหออี้เบ้ปากอย่างหึงหวง ทั้งกลอกตาทั้งแค่นเสียง
ระบบ:【เจ้าหมูน้อยเหอทำอะไรน่ะ ถ้าอยากคุยกับเธอก็พูดตรง ๆ สิ เป็นหมูที่ปากไม่ตรงกับใจจริง ๆ】
ระบบที่ชอบตั้งฉายาให้คนอื่นนี่เอง
ซังหลิงพิงผนังหินแล้วหลับตาลง
ภายในถ้ำเย็นยะเยือก เธอกอดแขนตัวเองแน่น
เหออี้ขุ่นเคืองอยู่คนเดียวพักหนึ่ง พอหันไปมองก็พลันพูดไม่ออก เมื่อเห็นว่าซังหลิงหลับไปแล้ว
ทั้งที่กลัวหนาวแท้ ๆ ทำไมไม่ขอความช่วยเหลือจากเขา?
เขาคว้าเสื้อคลุมตัวใหญ่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เดิมทีตั้งใจจะโยนคลุมตัวเธอไปตรง ๆ แต่สุดท้ายก็ยังคลี่มันออกแล้วห่มให้เธออย่างว่าง่าย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกตว่ากลั้นหายใจไปโดยไม่รู้ตัว
ชิ ไม่รู้เหมือนกันว่าสองคนนั้นที่ตีนเขาสู้กันเป็นอย่างไรบ้างแล้ว
ตายหรือยัง?
แน่นอนว่าเหออี้หวังให้ตัวปลอมนั่นถูกตีจนตาย แต่ก็หวังว่ามันจะไม่ไร้ฝีมือเกินไป อย่างน้อยน่าจะจ้วงต้วนเฉินเฟิงสักสองสามกระบี่ ให้ความฮึกเหิมของเขาลดลงบ้าง!
ที่ตีนเขา แม้ทั้งสองจะยังไม่ตาย แต่ต่างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
ยามหมิงอินฟื้นขึ้นมา เลือดในกายแทบจะไหลออกจนหมดแล้ว
ความทรงจำก่อนหมดสติย้อนกลับมา หมิงอินหันขวับไปทางเตียงทันที—ว่างเปล่า!!
“นายท่านมาร! อย่าสู้กันแล้วขอรับ ฮูหยินหายไปอีกแล้ว!!”
พลังสองสายปะทะกันกลางอากาศ ราวกับฟ้าดินกำลังสั่นสะเทือนตามไปด้วย